Rabbim seni unutalı Şiiri - Sami Gökay

Uyan artık, mümin uyan,
Yok mu sesimi duyan?
Var mı doksan dokuz ismi sayan?
Rabbim, seni unutalı.

Okunmaz oldu Kur’an-ı kelâm,
Osmanlı devleti oldu devrân.
Çoğaldı şeytana uyan,
Rabbim, seni unutalı.

Nerede karşında el bağlayanlar,
Rızâ-yı ilâhî için ağlayanlar?
Hani eğriyi bırakıp doğruyu arayanlar?
Rabbim, seni unutalı.

Dertle doldu içim, dışım,
Nerede arkadaşım, sırdaşım?
Akar oldu gözyaşım,
Rabbim, seni unutalı.

Çoğaldı yalanlar, dolanlar,
Azaldı Hakk’a bağlı kalanlar.
İşte burada sefahate dalanlar,
Rabbim, seni unutalı.

Bak bunlar kardeş, bacı,
Ne hocadır ne de hacı.
Hâlimiz acı mı acı,
Rabbim, seni unutalı.

İşte bak, kalmadı; bozuldu adalet,
Ne küçüğe saygı ne büyüğe hürmet.
Hâlimiz dersen pek rezalet,
Rabbim, seni unutalı.

Seni uyardı söyledi kelâm,
Hizmetçidir sana zîhayat-ı âlem.
Var mı hamd ü senâ, şükreden?
Rabbim, seni unutalı.

Sami der: “Gel bana arkadaşım,”
Akar gözlerimden yaşım.
Ne dostum kaldı ne de sırdaşım,
Rabbim, seni unutalı.

08.11.1988