Piyon Damarlar Şiiri - Mehmet Mert Kandemir

Gideceğim yerde kal diyor nefsim,
Duracağı yerde durmuyor nefesim,
Atmayacağı yerde çarpıyor yüreğim,
Sakin kalacağı yerde titriyor ellerim.

Keyfime münhasır gezerdim bekarken,
Parmağımda yüzük yok lâkin yüreğim evli.
İstediğime doya doya bakarken,
Şimdi ise sadece ona bakacağım belli.

Eğlenceye meraklıydı ruhum,
Şimdi ise şiirlere daldı.
Rahatlıklar koklardı burnum,
Şimdi ise bir sevdaya kaldı.

Onlarca bedende bulamadığım ruhu,
Tesadüfen karşıma çıkanda buluyorum.
Aşk sanki bana bir uyku,
Uyanmak istesemde uyanamıyorum.

Ateş çemberinin ortasında satranç oynuyorum.
Bu yenilmez sevdayı mat edemiyorum.
Köşeye sıkıştı piyon damarlarım.
Gözümde küçülttüğümü kalbimde büyütüyorum.

Ateşler kıyafetlerimi yakıyor.
Tenime girmesine ramak kaldı.
Yüreğimde sular taşıyor.
Aşk hayatım bir ateşin insafına kaldı.