Mehmet Mert Kandemir Şiirleri - Şair Meh ...

Küllerden ateşler çıksın istiyorum.
Çakıl taşlarından ise kayalar çıksın.
İmkansızlığa sürükleniyorum.
Damlalardan nehirler aksın.

Sözlerim seni getirmez yanıma.

Seninleyken bir şanım yoktu.
Sultanlık,sadrazamlık yoktu.
Şimdi sultanlık var.
Lâkin sen yoksun.

Eskiden sen vardın.

Yaptığın her şeyden haberdarım.
Çıkmaz sokaklardayım.
Ben gerçekte,
Senin sevdiğin kadarım.

Ruhuma işledi ruhun,

Bensizliği sen anlat,sensizliği ise ben.
Güneş bir başka doğardı eskiden.
Zamanında kıskanırdım seni,yabancı gölgelerden
Sinirlenirdim kelimelere seni betimleyemediğinden

Şimdilerde iki yabancıyız aslında.

Bu aşkım beni tarumar ediyor.
Başlamayan ilişki bitmiyor.
Nasıl oluyor bilmiyorum,
Olanlara aklım ermiyor.

Ardı sırası kesilmezdi gülüşlerin.

Hiçbir şeyin tadı tuzu kalmadı.
Güneşim doğmaz oldu gecelere,
Harfler küstü hecelere,
Şiirlerim öksüz kaldı.

Çaresizlik var üzerimde.

Çiçekler vardı gözlerinde açan
Irmaklar vardı gülüşlerinden akan
Güneşler vardı bakışlarında,geceleyin doğan
Eşsiz bir manzaraydı,her noktasını şiirlere yazdıran

Sesini duymak,hapisteki insana umut gibi,
Kollarında uyumak,sağırken ağaçları duymak,
Çöldeyken denizlerde yüzmek,
Gökte ararken yerde bulmak gibi.

İnsan ölür,ruh göğe yükselir gider.

Hayli zaman oldu seni görmeyeli.
Musiki misali sesini işitmeyeli.
Bakışlarında kaybolup gitmeyeli.
Bu ayrılığın yazısını silmeyeli.

Hayli zaman oldu sevdiğim,

Limandan gemiler geçerdi.
Üsküdarda aklımdan sen geçerdin.
Huş ağacının dallarında kuşlar öterdi.
Aşk bahçeme tohumlar serperdin.