Mehmet Mert Kandemir Şiirleri - Şair Meh ...

Küllerden ateşler çıksın istiyorum.
Çakıl taşlarından ise kayalar çıksın.
İmkansızlığa sürükleniyorum.
Damlalardan nehirler aksın.

Sözlerim seni getirmez yanıma.

Seninleyken bir şanım yoktu.
Sultanlık,sadrazamlık yoktu.
Şimdi sultanlık var.
Lâkin sen yoksun.

Eskiden sen vardın.

Yaptığın her şeyden haberdarım.
Çıkmaz sokaklardayım.
Ben gerçekte,
Senin sevdiğin kadarım.

Ruhuma işledi ruhun,

Bensizliği sen anlat,sensizliği ise ben.
Güneş bir başka doğardı eskiden.
Zamanında kıskanırdım seni,yabancı gölgelerden
Sinirlenirdim kelimelere seni betimleyemediğinden

Şimdilerde iki yabancıyız aslında.

O güzel sözüne mazhar oldum.
Altından tahtına ise sultan.
Ciğerine dolan nefes oldum.
Kalabalık orduna ise komutan.

Mutluluğun en güzelini gördüm.

Bu aşkım beni tarumar ediyor.
Başlamayan ilişki bitmiyor.
Nasıl oluyor bilmiyorum,
Olanlara aklım ermiyor.

Ardı sırası kesilmezdi gülüşlerin.

Çok sevdinde ne oldu Kandemir,
Güvendiğin dağlara karlar yağdı.
Çok inandın da ne oldu Kandemir,
Narin sırtına hançerler saplandı.

Şiirler yaza yaza uykunu bölerdin,

Seninleyken aydınlandı zemherilerim,
Deva geldin son buldu dertlerim.
Erciyes'in karlı tepesinde ellerim,
Sen yanımdayken bile seni düşlerim.

Beraber yürüyelim Kayseri meydanında.

Hiçbir şeyin tadı tuzu kalmadı.
Güneşim doğmaz oldu gecelere,
Harfler küstü hecelere,
Şiirlerim öksüz kaldı.

Çaresizlik var üzerimde.

Çiçekler vardı gözlerinde açan
Irmaklar vardı gülüşlerinden akan
Güneşler vardı bakışlarında,geceleyin doğan
Eşsiz bir manzaraydı,her noktasını şiirlere yazdıran