Perinur Olgun Şiirleri - Şair Perinur Olgun

Günler birbirine benzemeye başladı.
İnsanlar sevgisiz, telaşlı
Sona bir hazırlık, bir sonsuz koşu
Bunun bir sonu yok mu?

Kırıldı bir şeyler içimden.

Üzüntüler yağmaya başlar kar gibi.
Tüm hayaller kaçar gider püf diye.
Etraf soğur üşür bedenler
Bir ses duyarsın dünyanı ısıtmaya yeter.
Gül der meleğim üzülme,
Karlar yağmasın bahçemize

Yeşil aldım yapraklardan
Gözlerine koydum, gönlümü alamadım onlardan.

Sarıyı aldım saçlarına taktım.
Sözümü alamadın onlardan, toz konduramadım.

Seni gördüm düşümde
Etraf kırmızıydı
Kırmızı bir ışık vardı
Etraf kıpkırmızı
Sen vardın.
Kırmızı bir giysi vardı üzerinde

Çocukluğumun elma şekeri
Anılarım üzerinde parıldar
Tadında eski sokaklarım var.
Akşam üzeri oynanan oyunlar
Tekerleği kırılan arabalar,
Kanayan dizler,

Tüylerini gördünüz mü onun.
Yumuşacık paytak ördek
Nerden geldi bahçeme
Vak vak diyerek
Çalım da satarmış.
Efelenir boyuna bakmadan

Bir kelebek varmış kanatları bin bir al
Bir de sözü bal mı bal
Açarmış kanatlarını bir
Uçarmış uzaklara
Onunla cennete gir
Bir arkadaş canlısı

Gül yüzlü sevdiğim ne ettim sana
Kırılmış gücenmiş küserim demiş
Bu nasıl söz nasıl söylersin bana
Selamı sabahı keserim demiş

Gönülden kırıcı söz eder miyim?

Vurma yüzüme ağlıyorum işte
Yardım edeceğine
Kırma dallarımı
Dayanacak yürek lazım bana
Dağların çiçekleri soldu
Tavşanlar yavrularını kaybetti

Hava günlük güneşlikmiş.
Çiçekler böcekler hepsi ayakta
Hepsi dünyayı alkışlamakta.
Anne fare yavrusunu alıp,
“Şöyle bahçeye çıkalım, gezelim” demiş.
Küçük fare, ilk olarak geziye çıkıyormuş.