Pazar Günü Şiiri - Mustafa Alp

pazar günüydü,
şehir yorgunluğunu omuzlarından indirmişti,
sokaklar yavaş konuşuyordu,
rüzgar bile acele etmiyordu artık.

güneş perdelerin arasından
utangaç bir çocuk gibi sızdı içeri,
odamın duvarlarına dokundu,
adını fısıldadı kalbimin.

bir kahve fincanının buharında
geçmişin gölgeleri yükseldi,
annemin sesi,
eski bir şarkının kırık nakaratı,
yarım kalmış bir veda,
söylenememiş cümleler.

pazar günleri hep biraz eksiktir,
bir şeyin bitişini hatırlatır insana.
çocukluğun akşamüstü hüznü gibi,
okul çantası kapının yanında beklerken
oyuncağını bırakmak zorunda kalmak gibi.

gökyüzü açık ama içimde
bulutlar ağır ağır yer değiştiriyor.
bir sokak kedisi kadar yalnızım,
gölgesini kaybetmiş bir ağaç kadar sessiz.

zaman, duvarda asılı saat değil bugün,
kalbimin içinde ağır bir sarkaç,
her salınımda
bir özlemi büyütüyor,
bir ismi daha derine gömüyor.

belki de bu yüzden
pazar günleri sevmek zor gelir bana,
çünkü sevmek biraz kalmaktır,
ve kalmak en çok
gitmeyi hatırlatır.

akşam çökerken
şehir yeniden nefesini tutar,
uzaktan bir ezan sesi
günle geceyi barıştırır.

ben camı aralarım,
içeri serin bir umut dolsun diye,
belki yarın
yeni bir başlangıç olur,
belki içimdeki boşluk
bir filiz verir karanlıkta.

ama şimdilik
pazar gününün koynundayım,
hem huzur,
hem hüzün.

çünkü bazı günler vardır
insanı kendine yaklaştırır,
aynaya bakmadan
kim olduğunu gösterir.

ve pazar günü,
kalbimin en sessiz yerinde
adını taşıyan bir çan gibi çalar
yavaş, derin,
ve uzun uzun…

Mustafa Alp
15/02/2026 06.00