Paslı Aynalarda Gençlik Şiiri - Seyrani Göl

Bir zamanlar
ceplerimizde umut taşırdık,
bozuk para gibi harcanmaz sanırdık hayatı.
Akşam olunca eve değil,
hayallerimize dönerdik.

Şimdi, yüzümüzden önce yorgunluğumuz çıkıyor karşımıza.
Göz altlarımızda biriken gölgeler
uykusuzluktan değil yalnız,
biraz da geç kalınmış hayatlardan.

Paslı aynalarda kendime bakıyorum bazen,
çocukluğum buğulu bir camın ardında kalmış gibi.
Elimi uzatsam dokunacağım sanki
ama zaman parmaklarımdan kayan ince bir su gibi.

Eskiden bir şarkı duyunca
gökyüzü değişirdi içimde.
Şimdi aynı şarkılar
yalnızca eski bir yaranın yerini sızlatıyor.

Aşk bile başka artık.
Eskiden beklemek vardı;
bir sokağın başında,
bir mektubun ucunda,
bir sesin içinde yaşardı sevda.

Annemin gençliği daha sade bir şeymiş,
bir kapının önünde oturup gökyüzünü dinlemek gibi.
Bizim gençliğimizse
ekranlara sürtünmekten yorulmuş bir yalnızlık.

Bir fotoğraf düştü elime sonra,
eski bir yazdan kalmış.
Yüzüm güneşe dönüktü,
gözlerimde hiçbir şeyden korkmayan bir çocuk vardı.
Uzun süre baktım ona;
hangi virajda kaybettik birbirimizi diye düşündüm sonra.

Paslı aynalarda gençlik
silinmeyen bir parmak izi gibi kalıyor insanda.
Ne tamamen gidiyor
ne de geri dönüyor.
Bir sızı gibi yaşıyor
eski şarkıların arasında.

Şimdi anlıyorum;
büyümek biraz da
eskiden olduğun kişiye uzaktan bakabilmekmiş.
Ve içinden sessizce
“onu koruyamadım” diyebilmekmiş.
S.GÖL