Parçalı Bulutlu İçim Şiiri - Serpil Koçar

Parçalı Bulutlu İçim

Bugün kapalı bir gökyüzü gibiyim,
yağmur yağıyor…
Ama bulutlardan değil,
gözlerimden.
Kirpiklerimden süzülüyor damlalar,
Dudaklarıma değdiğinde
Ilık bir acı bırakıyor.

Sanki her biri,
İçimde söyleyemediğim cümlelerin
Sessiz tercümesi.
Yanaklarımdan inerken
Ruhuma dokunuyor yağmur,
Okşar gibi…

Ama içinde garip bir hüzün saklı.
Bugün içim parçalı bulutlu,
Bir yanım suskun,
Bir yanım fırtına.

Biliyorum,
Her an gök gürleyecek gibi…
İçimde bir şeyler kırılacak,
Ama sesini yine ben duyacağım.

Çünkü bazı yağmurlar
Gökyüzünden değil,
İnsanın kendi içinden yağar.

Ve bazı geceler vardır,
Yağmur dinse bile
İçindeki ıslaklık geçmez.
Ben de öyleyim işte,
Üstüm kurusa bile
İçim hâlâ sağanak.

Biriken ne varsa içimde,
Her damlada biraz daha ağırlaşıyor.
Sanki kalbim,
Taşımayı unuttuğu bir yükü zorla hatırlıyor.

Bugün rüzgâr da benden yana değil,
Dağıtmıyor içimi,
Aksine savuruyor düşüncelerimi
Aynı yere, aynı hatıraya.
En çok da bu yoruyor beni
Geçmeyen değil,
Hep geri dönen şeyler.

Şimdi susuyorum…
Çünkü anlatınca hafiflemiyor bazı acılar,
Sadece yeniden ıslanıyor insan.
Ve ben,
Her şeye rağmen
Yağmurla kavga etmeyi bıraktım.

Bıraktım ki belki bir gün
Bu gökyüzü açılır…
Yeniden Gökkuşağı çıkar
Ama o güne kadar
Ben yine içime içime yağacağım.