Palyaço destanı Şiiri - İlyas Payas

Dinleyin ey insanlar,
Diyecek sözüm var size.
Aşağı sirkten geliyorum,
Ne büyük çadır dikmişler,
Taa buradan görüyorum.

Sahte gülüşlerle doluydu içi,
Kendimden biliyorum.
Bir palyaço vardı, bir de büyük gösterisi.
Ağlıyordu palyaço, çıkmıyordu sesi.
O ki insanların ücretli neşesi.
Yok muydu palyaçonun kimsesi?

Bir tüccardı palyaço esasen,
Hüzün alıp mutluluk satsa da bazen,
Ne idi acep palyaçoyu böyle üzen...
İki damla yaştı yanağından süzülen.

İnsanlar palyaçoya inanmadılar,
Gösterinin bir parçası sandılar.
Palyaçonun boyalı yüzüne kandılar.
Her vakit onu tebessümle andılar...

Palyaço hıçkırarak ağlıyordu,
Gözyaşları bir an durmuyordu.
Sanki bize bir şey anlatıyordu.
"Mutluluk, mutluluk satılmaz." diyordu.

Evet, yine yanlış duyduk sandınız.
Bir türlü almıyordu aklınız.
Hep beraber öylece bakakaldınız.
Palyaçonun sözüne neden böyle şaşkınız?

Evet palyaço, doğru söyledin.
Seni hiç böyle bilmezdim.
Sen gülsen de ağlardı gözlerin.
Düşünürdüm mutluluğun dükkânı var da,
Ben mi görmedim?

Başladı palyaço sözüne:
"Ey insanlar," dedi, "gelin kendinize.
Hiç akıl yok mudur sizde?
Bir bakın şu hâlinize.

Yıllarca beni mutlu sandınız,
Boyalı yüzümün gülüşüne kandınız.
Gülerken arşa ulaştı sahte kahkahanız.
Kahkahalarınız arasında ben hep yapayalnız.

Ağlayanlar bana geldi gülmek için.
Nasıl gülünürmüş yakından görmek için.
Mutluluğun kıymetini bilmek için.
Hiç vaktiniz oldu mu gerçekten sevmek için?

Her zerresi değerli, ağlamak da gülmek de.
Her anın kıymetini bilmekte,
Gerçekten sevebilmekte,
Bütün mesele hakikati görmekte.

Arama başka yerde mutluluğu ey insan,
Kendini akıllı ve mutlu sanan.
Kendine dönüp bir kere baksan,
Hüznün olur yerle yeksan."

Ben İlyas, ağlayan palyaçoyum.
Artık ben de çok mutluyum.
Kimseye mutluymuş rolü yapmıyorum.
Şimdi gerçekten kendim için gülebiliyorum...

21 Nisan 2018 – 04.28
İstanbul'a 97 km kala...