Özleyom Be Şiiri - Ramazan Kağnıcı

İnsan özleyor be gardaş!
Tozu-toprağı, kerpiç evleri,
Toprak damların üstündeki daş yuvağı,
Çelenleri tokaçlayan gadınları,
Damda gar kürüyen Ismayıl emmiyi,

Anten ayarlayan Tırığın Hasan’ı,
Aralıkda zıybınan çocukları;
Onları govalayan eli çomaklı dedeleri;
Goca Halil’i, Dede emmiyi…

Özleyom didim ya!
Yeni yazılmış tarhanaları,
Üstünde duman tüten bulgur gazanlarını,
Yırtık babışlarımı,
Goyun-geçi gokusunu,
Çamır patlatmaca, pontir esgitmece
Görmece, gömmece oyunlarını…

Ne yapayım? Özleyom işde!
Harmanda ciğerlerimize gadar işleyen saman tozunu
Çamırla oynamakdan çatlayan kirli ellerimi
Terleyince gurbağı sesi çıkaran
İlastik babışlarımı
Sülümanların ağıldaki sadık çoban köpeği Tomas’ı,
Camal’ın Ali’yi
Gorku dolu şeytan meselleri dinlemeyi,
Kevser abayı, Kel Emin emmiyi, Anagadın ebeyi…

Ahhh! Ahhh!
Özleyom didim ya!
Açıyom evin penciresini anılardan gaçmak için
Bakarkan Gölbaşı’na
Beyaz beyaz bulutlar siliyor her yeri
Masmavı gökyüzü sanki Çiğil oluyor birden
Ve gine görmeye başlayom;
Kör Camal’ın üzerime atlayan saldırgan horazını,
Ümzüle abanın tıslayarak üzerime gelen gazlarını,
Rüküye abamın alıngan kedisi Elif’i,
Bizi köye gadar govalayan bağ bekçisi Şallı’yı,
Çarşıdaki bark bekçisi Gacov’u…
Tat Nuri’nin gökyüzüne uzanan cevizlerini
Andike’nin bağını, Gıldır emminin kirezlerini…

Ah köyümün çiçekleri,
Dağları, daşları, gözel insanları…
Didim ya insan özleyor be!
O yüzden nerde bir Çiğilli görsem
Sevinirim
Sankı guzugöbeği ocağı bulmuş gibi
Valla diyom.