Arkamı bile dönemedim giderken
Biliyordum
Gözbebeklerin büyümüş
Dudakların büzülmüştü
Yanakların ıslanmış
Hep sustuk!
Gırtlağımıza dayalı bir susturucu ile yaşadık yıllarca
Size anlatacak çok şeyim vardı oysa
Ama bir deli rüzgar
Bir kanlı tufan vardı başımda
ay kadındır!
ince peçeli,
kolları gümüşlü bir kadın.
acem halılarındaki kahveci güzelleri gibi,
Delik deşik bedenimden fışkıran kanlar
Dur durak bilmiyor
Mütemadiyen kanıyorum
Belki bir yalnızlığın dışa vurumudur bu
Kendine bir şans ver diyor birileri
Kendine bir şans ver demek ne kadar da kolay
Bunun bir kaç ilaçla geçeceğini düşünüyor
Onun için reçete yazmak da çok kolay
Beni bu kadar çaresiz bırakan şeyin
Yetmedi mi yalnızlığım
Öldüğüm tek başıma
Daha kaç defa ölmeliyim sıkılarak şu ranzada
Ne zaman bitecek bu can çekiş
Nasıl telefi edeceğim zamanında yapamadıklarımı
gelmedin bu gün
beni kimse sevmedi.
bir çayım bile yok.
masam dağınık.
aklım karışık.
hastayım galiba,
Korkular büyüttük içimizde
Sonra alladık pulladık onları
Sevinç sanıp sarıldık bazen
Yanılsadık
Yanlışladık kendimizi
Bir gün
Günahsız Kadınlar mabedinde
Kendimden bir şeyler bulacağım
Ama nafile
Öyle sıkı nöbetçiler dikmişim ki kapıya
Anladım
Tam da şu anda anladım
Yere bir şeyler düşürmüştüm
Ama yine de devam etmiştim
Eksikliğimle yaşamaya
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!