Biraz kendimden demleyeceğim kendime. ..
Biraz ben çekiyor canım yanında hiç kimse ile...
Özlem Ayşe Çiçek
E zor oluyor tabii,
Mavi gibi bir renge aşık olmak zor oluyor...
Ama kim sevmez ki kendini...
Senin gibi masalını görmedim ben..
Her şeyi gördüm yinede öğrenemedim kalp nasıl kırılır..
Ustalığımız farklı öyle ya..
Sen kalp kırmaka ben tamir etmekte usta..
Kahretsin hâlâ öğrenemedim,
Kendi kalbimi nasıl tamir edebilirim?
Kayboldum. ..
Kendi sesimi bile duyamıyorum. ..
Beni duyan birileri var mı gerçekten?
Kendime alfabeler yaratıyorum. .
Kalbimin dilini benden başka bilen yok değil mi?
Eskisi Gibi değilim sevgilim
Çünkü sırf sen biraz daha mutlu ol diye
Kendimden harcadım
Sanada bana da kalmadım
Kanatsız bir kuşun özgürlük arayışı gibi
Kendimi arıyorum bu yerde.
Hangi gezegene aitim ben?
Bu dünya benim memleketim değil belli ki.
Biz tüm kadınlar aynı gezegenden mi geldik?
Burası bizim için bir cehennem mi?
Kafamda kediler var.
Yaramaz kediler.
Eve geldiğimde beni özlemiş olan,
Uyurken yüreğimin üzerinde duran.
Kafamda kediler var...
İnsandan daha cana yakın,
Sanırım düşüncelerim ile birlikte şiir dolu bir kuyuya attın beni, Yusuf gibiyim şimdi
O kahve rengi şiir kuyusunda mavi bir kalem olarak çıkmak istemiyorum
Yusuf et beni
Tanrım hayır tabiiki saçmalıyorum
Kırılganlığıma dokunup durma be adam bölündükçe bölünüyorum
Kırıldıkça çoğalıyorum
Madem öyle...
Yeterince güzel değilim,
Standart bir ölçüm yok falan filan
Biir de ağzım biraz bozuktur..
Rakı içer, arada türkü söyler, küfrederim.
Sevme beni!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!