Özlem Şiiri - Can Elif

Fonda Cem Adrian…
Yağmur, gecenin camına ince ince mektuplar bırakıyor.

Elimde bir kadeh rakı,
içimde sana açılan eski bir pencere…
Her yudumda biraz daha beyazlıyor gece,
özlem ise sessizce büyüyor.

Ben bu gece odalara sığmıyorum;
duvarlar dar,
sessizlik fazla büyük…
Sanki ev bile seni hatırlıyor
ve yokluğunu omuzlarıma bırakıyor.

Boğazımda düğümlü bir yağmur,
gözlerimde söyleyemediğim cümleler…

Sonra bir battaniyeye sarılıyorum;
üşümekten değil,
hayaline biraz daha yaklaşabilmekten…

Fonda Cem Adrian’ın sesi
gecenin son ışığını da söndürüyor:

“Yine Özledim…”

Ben gözlerimi kapatıyorum.
Bir battaniyeye,
bir de senin hayaline sarılıp
uyusam…

Belki sabah,
özlem biraz daha sessiz uyanır.