Özdemir Koca Şiirleri - Şair Özdemir Koca

Şemsiyemi ver bana,
Zaten maruzum bir bela yağmuruna,
Sen saçını tara sokakta,
Seninse umurunda değil Dünya.

Yıldırımlar çarptı harap köyüme,

Susar gönül bahçemde Bülbüller susar,
Dallardan hışırtı diner rüzgarlar susar,
Bir millet katledilir gizli gizli Gazze de,
Zalimler konuşur da mazlumlar susar.

Ne Suud Kralının umudunda Filistin,

Umutlardan bir Mektup geldi okundu,
Nice destanlar yazdım geleceğime,
Beni vuran bir güzelin aşkının okuydu,
Bir demet gül attı gitti uğramadı Mezarıma.

Umutlarım hep yaşamak için vardı,

Penceremin altında gece saat iki,
Yanaştım hafifçe çağırdı bir kedi,
Selamlaştık uzun süre bakıştık bir ara,
Anlatacakları varmış bitmezmiş derdi,
Mırnav o beyaz kedi utandı başını eğdi.

Okla mı vurdun beni yoksa Kurşunla mı,
Çok mu bekledin ölmemi,
Ne kadar da yağmurda ıslandım senin için,
Kaç sokak yürüdüm görmek için,
Şimdi hadi bay bay öylemi.

Sus konuşma sus şu büyük ayıptan,
Baş eğdi Siyonizm'e iki milyar Müslüman,
Ah! nerede o baş kesip yol biçenler,
Nasıl sağır oldu destan yazan o insan.

Meydan okuyan ataya söz eden onlardı,

Taş bir duvarın hemen yanında,
Sırtımı yasladım sensiz duvara,
Bir öksüz çocuğun özlemi gibi,
Gittim seninle çok çok uzaklara.

Bir dağın taa doruğundaydım,

Seneler doldu günahlar ektik defterimize,
Bir güzeli sevdik çekti gitti bizden başka bize,
Sen hala bekler durursun dönmemi öylemi,
Nasıl döner bu yürek böyle terk edilmeye.

Sen hasretsin öylemi yağmur yağan gölgelere,

Ben sana şiirler yazmıştım,
Özlemler yazmıştım her satırına,
Gözlerini hatırlattım bakışlarını,
Bir Yıldız kadar sen uzaktın bana.

Ben sana şiirler yazmıştım.

Kimi kan emici vampirdir usulca kanını emer,
Kimisi bedeni besler sessizce ruhunu yer,
Karanlık da Mum yaksan ne çıkar cahile,
Işığı bırakıp gider gölgeye saklanır siner.

Öylece emdi bizim kanımızı da bir Drakula,