kirpiğin ucunda han kurdu gönlüm
ela mı, mavi mi bilmiyorum ben.
kızıl bir alevdim şebnemle söndüm
açıldım bir ummana, gidiyorum ben.
umudun kalbine bir kement vurdum
eyy sevgili
iznin olmadan ifşa ediyorum melali "sen" olan hali düşlerimi.
biliyorum, bu hali figanım sonum olacak
kalem şahidim, yürek davacı kalacak.
Dünya dedikleri tükenmiş aval
Feleğin tarhında pul olmuş hayal
Gökler mi alçaldı, ya nedir bu hal
Ecelim geldi de ben mi görmedim
Bir başı boşluktur yolumu yoran
nefesimi okşarken bir serçe intiharı ecelsiz
ben de birgün gideceğim sessiz ve telaşsız.
susmalarım asılı kalsın zamanın alnıcında
nazenin hüzzam çalsın menekşe dudağında.
bissürü imkansız, vefasız, kuralsız, kansız,
biraz arsız, birazı ağız dolusu veryansın küfür,
tolamışım cebimde.
bunları şiir yapmadan ölürsem, bana yazık, edebi hayat için büyük bir kayıp olmaz mı,
aziz misafir hazreti azrail.
Binbir çeşit hâle girdim bir müberra yüz etmez
Bin deve yükü kelamım var bir edeb-i söz etmez.
ikinci el kitap gibiydi.
nesire yakın, kafiyeye uzak şiirleri vardı.
okumayan kalmamış, dokunmayan yanmıştı rapunzel'e.
sosyal medya odalarında gezinirken, tesadüfen edebiyat öğretmeni ile tanışır.
mürekkep yutmuş adam, evire çevire son sayfasına kadar okur rapunzel'i.
sekiz şiddetinde bir deprem yaşamışcasına ar damarı çatlamıştı.
güz yeli vurmuş, yaprakları yerde ağaç misali,
herşeyini ulu orta servis ediyordu sevgililerine, adeta namus ve hayası, çırılplak-üryan kalmıştı.
bu kadar karmaşık ve karanlık ilişkilerden sonra depresyona girmiş, duygu ve düşüncelerini kontrol edemez olmuştu.
bir an önce tedavi görmesi için ilgili doktora gitmeliydi rapunzel.
Bakmayın benim öyle amentüsüz esrik sözlerime...
Kalem, tan kızılı bir meleğin efkârını öperken
Yedi minareli gönlüm yiğit efeliğinde
Ben, sevi kokulu bir çift gözün kıyısında demlenirim...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!