Özdeki Aydınlık Şiiri - Züleyha Aktaş

ÖZ’DEKİ AYDINLIK

​Nerededir derman? Sordum her kula;
Ümidini bağla bir çıkmaz yola.
Ruhun susuz kalmış; ver artık mola,
İçindeki derya, kendi cân imiş.

Menzilin uzaktır; sanma bu anda,
Uyanmak istersen şu fani handa.
Her neyi ararsan; hepsi bu kanda,
Ateşler gül olur, bir burhan doğar.

Gözünle gördüğün bir ince perde,
Şifayı arama başka bir yerde.
Kurtuluş gizlidir; çektiğin dertte,
Gönül bir hazine, bulmak gerekir.

Gururu bırak da öze doğru bak,
Güneşten evvel sende doğsun ak.
Hakikat yolunda her şeyi bırak,
Vuslatın taksimi hep ayân olur.

Eğilip içersen kendi tasından,
Geçersin dünyanın boş davasından.
Arınıp nefsinin o karasından,
Nûrun deryasına varmak şereftir.

Sözdeki aydınlık kalbe vurunca,
Hikmet dile gelir, insan durunca.
O büyük hesabı kendin sorunca,
Gerçek aynasını görmek ilimdir.

Aşılmaz dağları aşmışsan eğer,
Ruhun perdesini açmışsan eğer.
Hicranın nârında yanmışsan eğer,
Dostun cemâliyle mestlik yakışır.

Korkuyu silip de sevgiye sarıl,
Kendi toprağında yoğrulup durul.
Aşkın meydanında mizanla kurul,
Ölmeden önce ölmek kemâldir.

Nefsinin sesini susturabilirsen,
Kibiri kalbinden bastırabilirsen.
İrfan bayrağını astırabilirsen,
Dünya bir imtihan, dar bir eşiktir.

Benliği yok edip vecd ile dolunca,
Sadakat mührünü rûha çalınca.
Her zerre lisanla zikre dalınca,
İnsan-ı kâmile ermek sırdır.

Yolun sonu elbet bir gün gelince,
Mahşer kurulup da vakit dolunca.
Süleyman katında bî-çare karınca,
Ol yüce kapıda bir nişandır.

Bağ-ı irfanında güller açınca,
Cümle kâinatın remzi saçınca.
Karanlık geceden nurla kaçınca,
Vahdet tecellisi her an O'dur.

Sırra kadem basıp deryaya dalınca,
Ezelden ebede bir iz kalınca.
Sükûtun içinden bir ses duyunca,
Sırr-ı hakikat bak, ayân beyân olur.

✍️Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih: 11.03.2026 - Saat: 15:45