Özcan İşler Şiirleri - Şair Özcan İşler

Taşlara düş ekmeden,
Yorma kendi kendini.
Aşk acısı çekmeden,
Gözyaşları dökmeden,
Anlayamazsın beni.

İnce, zarif insanda var
Çok nadide çiçek kadar.
Sıkmaz dünyada insanı
İnsanın sıktığı kadar.

Sayısız nimetlerle bu dünyayı donatmış,
Yüce Allah insanı kulluk için yaratmış.
Eşrefi mahlûk diye can evine ruh katmış,
Yüce Allah insanı kulluk için yaratmış...

Her seçimde vatandaşa yalvarıp,
Sonra kulu görenlere yuh olsun!
Sarmaşdolaş selamlaşıp el verip,
Sonra tuzak kuranlara yuh olsun!

Açlığa mahkun oldum, susuzlukla vuruldum,
Eyup'dan feyiz aldım, Yunus'ca yürüyorum.
Her zemheri buz tuttum, temmuzlarda kavruldum,
Eyup'dan feyiz aldım, Yunus'ca yürüyorum.

Ümitlerim sonsuza uzatmış dallarını,

Birkez değdi gözlerine, gözlerim,
Yüreğime bahar geldi yeniden.
Damla iken, deniz oldu sözlerim,
Yüreğime bahar geldi yeniden.

Bedenim görünmeyen yüz yara aldı sanki,
Duygumu anlatamam, yüreğim yangın yeri.
Her yıkığın altında bir parçam kaldı sanki,
Hüznümü anlatamam, yüreğim yangın yeri.

Her sabah bağrına güneş doğanın,
Yüreği üşürse, sebebi vardır.
Sürünen yılanın, uçan doğanın,
Kendi hal dilinde edebi vardır.

Yağıp, gürleyene karşı susanın,

Yalan dolan, siyasetle,
Yürüyemem aynı yolda.
Vesayet ve hamasetle,
Yürüyemem aynı yolda.

Yediden yetmişe kadar,
Refah ve mutlu insanlar,
Yükseliyor fabrikalar,
Yüz milyonluk Türkiye’mde.