bir gün
bir anda
tüm hükmünle yağsan şehre
şehirdeki en yüksek tepe ben olsam
ilk benim yüzüme vursan.
Yürüyordun,
Bir elma şekeri kadar büyüktü sevdan
Yürüyordun
Dudakların al/dı
Biraz elma tadında şeker
Biraz dudaklarımda vardı…
Son patlamasından sonra,
Bir yanardağın
Ortaya çıkardığı küllerle beraber ellerime dökülüyor
Saçlarım birer birer…
İmkansızlıklara gülerken sen,
Hiç bilmediğin bir yere
Hem de bir şehire
Hatta o şehrin gene hiç bilmediğin ülkesine
Gönderdin mi hiç
Kendim dediğin
Benim dediğin
Galata köprüsünde kış evi yapıyorlardı,
Beyaz tavşanlardı
Galata köprüsünde izliyordum
Seninle olacak günleri.
Kış evi yapıyorlardı,
Misafir ağırlayan şöminelerdi,
Aramanı mı bekliyor
Nedir bu halim
Çıkarıp gazete enkazından
Saatler, günler sonra
Eski postalımı
Sahipsizliği,esirliği insanın,
Burada başlıyor demek ki;
Hiç görmek istemediği birini bile
Ararken yani gözleri camda…
İnanmazken tanrıya
Eylül gelecek camların yarısından ansızın
Eylül gelecek
Bağdaş kurup oturacak
Baharın yeşiline
Hüznüyle birebir olacak ağırlığı
Nasıl gülüyorum bir bilsen
Nasıl kırıp geçiriyorum etrafı
Ne kahkahalar atıyorum bir bilsen
Sorup duruyorlar çünkü
Sorup duruyorlar;
Ne bu halin?
Ölümle yaşam arasında bir yerlerde tanımadığım birileriyle barbut atıyorum,
Duman,ciğerlerime hükmederken
Karanlık bir köşe başında,
Sisler yüzünün içinden geçerek
Emrediyor geceye,
Az önce buradaydın şimdi neredesin?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!