Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşe salınır
gece aymazlığında
sessizce güne
sonsuzluğa bulanır

çocuk alınır

bu şehir bolca
bizi yabancı bilir
kıyı köşesin
dolandıysa kim bilir

evleri garip

öyle bir gizem desem
ha deyince çözülmez
kurulmuş düzeniysem
kimdir neden üzülmez

soluğum hisardadır

kader bu yedisinde
beşiktaşlıydım emmen
elli yedisinde de
beşiktaşlıydım demen

hem kendimi sınadım

ilmikleyip de
seni dokuyacağım
hem çözeceğim
hem de okuyacağım

istanbul dedim

nasıl bir yerdir şaştım yeditepe içinde
başkasına ilgilen kendine bak geçinde

kibrit kutusu gibi ev yanında gökdelen
yoksulunu doyuran çalışana güç gelen
masum duruşa kanıp adam aklını çelen

tersim devrildi inan
yönümü şaşırdım ah
serseme döndüğü an
günümü taşırdım ah

avrupanın kültürden

beşiktaşı geç
ortaköyden sonrası
arnavutköye
hoş balık lokantası

bebek koyunda

ürpertisine korkum
umarsızlığına kum
ister gel ister gelme
ve sonrasına yokum

serpeni sen olunca

dilinde yama
eğreti duran sözler
gözleri kara
dudağında morlukla

acılardayım