Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tarlada bahçede
su boylarında
şehrin orta yerlerinde
boyunu gösterip karanlığa karışıyor

akı karası

uslanmazsa uslanmasın cezadan
fark dediğin kırka çıksa neylersin
kendisinden sorulmadan ezadan
çark dediği çırka çıksa neylersin

gözlerden kör melek sanır cadını

çıkmaz sokağı çıkar
yolun sonuna değin
yıkmaz bukağı yıkar
dörtnala gidiş yeğin

çulunla ürkütmeyin

sevse miydi doyası
yalansa olmalıydım
çıkmaz gönül boyası
alansa dolmalıydım

yatağında gür ırmak

gülden gelen kokusu
çilesinde demlenmiş
sevgisinden dokusu
özlerinde nemlenmiş
çilesinde demlenmiş

özlem sözle azalır
özle çoğalır
sol yanım incir
dulda yer aranır

ayrılık yıkar insanı

çıkınından düşünce
der dermece görelim
yürekten gülüşünce
ger germece görelim

beyin kurusu sandı

denize bağlı umut
çıkıp gelecek inan
dağılıyor mu bulut
çıkıp gelecek inan

kovalarken dalgalar

çekiyorken zorluğu
sancısı buluyordu
sekiyorken korluğu
yangısı doluyordu

tadında belenseydi

yüreğim ağrılı dinmeyecek mi
alıştım hüzünlü sevdalılara
çekip gidişine denmeyecek mi
yüzsüz sağır bencil kör adıllara

yüreğime söz mü geçirebildim