Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

alkımları sundum demetiyle
alır mısın çocuk tut bir ucundan sıkıca
ötekinden ben tutayım
çocuklar alkımdan atlasın

doluşun çocuklar

sevdiğini yitirdi
göçüverdi dağlara
olan sözü bitirdi
kaçıverdi dağlara
dağları dağlar gayrı
ağlarım ağlar gayrı

toplandık
toplaştık
başına

top şutlasanız
stoplasanız

dağın başı kara döndü
sele döner taşar mısın
aşığın efkarı dindi
dile düşer taşar mısın

gözüm çağlar gücüm sabret

tanbura yanında öyle
farklı oktavdayken
sevişir gibi tırnaklanıyordu
curacığım koynumda

yüreğime esti yel gibi tınısı

kayaların üstü buz tutmuş
çalı çakır ayazı titretir
pamuk gibi kar
dikenleri arasında
gözükür hambat ova
çarşaf içinde gibi akça

çocukluğum geldi usuma
yıldızlar göz yumdu
ay gülümsedi
ayçiçek çitledik kahve önünde
sevdiğim arkadaşlarımla

ılık şubat ikindisinde
çocukluğumun
okşardı saçlarımı karayel
geren tozlarıydı
kerpiç evler ardından

çocuk nerede uyur
ana kucağı buyur
padişahı da takmaz
cümle aleme duyur
.
anasının dokusu

ağaçsız caddenin çocukları
nasıl bilsin ki
evlerinin önünden gelen
baharın kokusunu
arkadan ahırdan gelen mayıs kokusunu
topraktan karıp oynadığımız