Öyle Bir Zaman Şiiri - Müslüm İnan

Karaca Taş’tan Gökdere’ye
Kimi sarayda büyür, ipek yastıkta,
Kimi dağ yollarında dişini sıkar.
Şafak sökerken yürüdük biz,
Ayazı yorgan, korkuyu kader sayarak.
Peşimizdeydi düzenin paslı kılıcı,
Adını koyamadığın o kirli güç.
Biz hızlandık, onlar çoğaldı,
Dağlar daraldı, gece sustu.
Zifiri karanlıkta sildik izimizi,
Kendi gölgemizden bile sakınarak.
Yaşamak mı?
Bu yükle, bu yalnızlıkla?
Vatan dedikleri, bir avuç elinde,
Bizim payımıza düşen sürgün ve ölüm.
Benimkisi sevdadır sanmıştım,
Meğer ateşmiş, içten içe yakan.
Gitsem ölüm, kalsam çürüme.
İnsan bazen nefes alarak da ölür.
Bir haber geldi gece yarısı:
Köy basılmış…
Kapılar kırılmış,
Çocuklar ağlamış,
Kadınlar susmuş korkudan.
İşte o an anladım,
Dağ bile yetmez saklanmaya.
Karaca Taş’tan baktım Gökdere’ye,
Son kez görebilsem dedim seni…
Bir yüz, bir ses, bir nefes.
Ama kader, insanı yarım bırakır.
Yirmi dört saat sürmedi, buldular.
Çember daraldı, söz bitti.
Güneş alçalmıştı,
Toprak susuz, hava ağır.
Üç kişiydik duvar dibinde,
Üç ayrı hayat, tek son.
Eller tetikteydi, gözler soğuk.
Bizimkisi sadece beklemek.
Bağladılar gözlerimizi—
Sanki karanlık yetmezmiş gibi.
O an…
Ne dağ kaldı, ne kavga.
Sadece aklımda sen vardın.
Ve bir de çocuklar…
“Unutun beni,” demek kolay değil,
Ama başka çare yok bazen.
Bir anda patladı demir,
Kurşunlar konuştu bizim yerimize.
Düştük…
Kendi kanımızın içine.
Toprak aldı bizi sessizce,
Gökyüzü bile bakmadı.
Sonra ne mi oldu?
Bedenlerimiz yüklendi bir kamyona,
Bir eşya gibi götürüldük.
Birileri içti o gece,
Birileri sustu.
Biz ise çoktan
Toprağın diline karıştık.
Ağlama sevgilim,
Yüreğin çatlamasın bu sıcakta.
Bir damla su ver çocuklara,
Benim yerime.
Kızımın saçını okşa,
Oğlumun gözlerine bak dik durarak.
Bacımın boynu bükülmesin,
Biz yenilmedik—
Sadece öldük.
Bil ki korkmadım.
Ölüm geldi, ama ben eğilmedim.
Hikâyem burada biter belki,
Ama bir gün biri çıkar,
Bu toprağın altında yatanları yazar.
O gün…
Belki adımız anılmaz,
Ama hakikat susmaz.
Hoşça kalın.
Dimdik durun.
Benim vasiyetim budur.