Öyle Bakma bana, Çocuk Şiiri - Erdem Duran

Öyle bakma bana, çocuk…
Gözlerin çok şey söylüyor
Söylenmemiş, yarım kalmış
Bir masalın içinden bakıyorsun sanki.
Senin yaşında bir gülüş olmalıydı yüzünde,
Koşmalıydın tozlu sokaklarda,
Ama sen…
Enkazların arasında büyüyorsun sessizce.
Öyle bakma bana…
İçim titriyor o bakışla,
Bir çocuk değil de
Yorgun bir ömür duruyor karşımda.
Ellerin küçük,
Ama tuttuğun acı büyük,
Bir oyuncağın yok belki
Ama kalbinde koca bir yangın var.
Gece olunca korkuyor musun, çocuk?
Yoksa korkuyu da mı unuttun artık?
Uyku sana uğramıyor belli,
Rüyaların bile yarım bırakılmış.
Birileri aldı senden gökyüzünü,
Mavisini, kuşlarını, umutlarını…
Şimdi başını kaldırınca
Sadece duman değiyor gözlerine.
Öyle bakma bana, çocuk…
Dayanamıyorum o sessiz çığlığa,
Sanki bütün dünya susmuş da
Sen tek başına anlatıyorsun her şeyi.
Ama yine de
Bir ışık var içinde,
Sönmeyen, eğilmeyen
Küçücük ama inatçı…
Belki bir gün
Yeniden gülmeyi öğrenirsin,
Belki bir gün
Adını sadece “çocuk” diye değil
“umut” diye söylerler.
Öyle bakma bana, çocuk…
Kalbim dayanmaz,
Çünkü senin gözlerinde
Kaybolan bir dünya var.