Otomikroskopi Şiiri - Osman Yasin Turhan

Kalbim 120 yle giderken virajında,
Bir uğultu kopar titreşim bantlarında.
Çelik zincirler katarım günde 4 kere,
Çevik beynimi sersemletsin diye kana.

Bazıları bir zayıflık addeder bunu.
Bazıları kendini benle bir zanneder.
-Fark etmeden bana büyük hakaret eder-
Onlara ben anlatayım şöyle durumu,
Tüm artılar iki eksiden ibaretler.

Tanrı beni bir kağıda çizdi bıraktı,
Şeytana kızdı beni buruşturup attı.
Şeytan buldu beni kırışıklıklarımla,
Önce oynadı benle sonra suya attı.

Su soğuktu kağıt sabretti ve alıştı.
Mürekkep dağıldı sonra suya karıştı.
Kırışıklığı, suyun o anaçlığıyla,
Açıldı kağıt böylece rahatlamıştı.

Bir nehir kıyısına varmıştı sonunda.
Balıklar ona epey bir yardım etmişti.
Taşlar incitmişti onu birazcık ama
Kağıt taşı yenerdi, çoktan öğrenmişti.

Öyle bütün bir maceranın akabinde,
Kağıt bu yolculuktan hayli tükenmişti.
Ağaçlar görmüştü, hüngür hüngür ağladı.
Hiç görmediği toprağını özlemişti.