Otomikroskopi Şiiri - Osman Yasin Turhan

Kalbim 120'yle giderken virajında,
Kopar bir uğultu titreşim bantlarında.
Çelik zincirler katarım günde 4 kere,
Çevik beynimi sersemletsin diye kana.

Bazıları bir zayıflık addeder bunu.
Bazısıysa kendini benle bir zanneder.
Anlatmak gerekirse basitçe durumu,
Tüm artılar birkaç eksiden ibaretler.

İşte bütün bir hikaye böyle başladı
Tanrı beni bir kağıda çizdi, bıraktı.
Şeytana kızmıştı ve buruşturup attı.
Şeytan sarıldı bütün kırışıklığıma,
Oynadı benle öylece, suya bıraktı.

Su soğuktu, kağıt sabretti ve alıştı.
Mürekkep dağılmıştı ve suya karıştı.
Kırışıklığı, suyun o anaçlığıyla,
Açıldı kağıt böylece rahatlamıştı.

Taşlarla vuruştu bütün yolculuğunda
Kağıt taşı yenermiş, böyle öğrenmişti.
Bir nehir kıyısına vurdu en sonunda.
Balıklar ona epey bir yardım etmişti.

Öyle bütün bir maceranın akabinde,
Kağıt bu yolculuktan hayli tükenmişti.
Ağaçlar görmüştü, hüngür hüngür ağladı.
Hiç görmediği toprağını özlemişti.