Bülbülün Feryadı ve Kuyudaki Yusuf

Ne dertli ötersin, gelme üzerime bülbül!
Neden böyle feryat edersin?
Gidiyorum işte; gözlerimde tutamadığım yaşlar,
Kalbimde paramparça bir sızıyla gidiyorum...
Ötme bir de sen, yakma içimi; sus ne olur, sus!
Seni de mi ayırdılar gülünden?
Bu yüzden mi bu dinmeyen sitemin?

Beni de ayırmak istiyorlar canımdan,
Aldığım nefesi kesmek istiyorlar.
Mutluluğuma kelepçe vurup,
Sürgün edeceklermiş beni bu diyardan...
Söyle bülbül; nasıl koparım ben bu yârdan?
Bir kibrit çakıp, yakasım var bu şehri;
Bize mutluluğu çok gördüler güzel gözlüm...

Hiç gitmek istemiyorum;
Sana sarılıp, kollarında can vermek tek muradım.
Sımsıkı tut ellerimi, ayırma benden gözlerini;
Ağlama kurban olduğum, gözyaşların yakıyor yüreğimi.

Şimdi ayrılık vakti sevgilim...
Biliyorum, "gel" desem gelemezsin;
"Uzaklarda kuralım hayallerimizi" desem, dönemezsin.
Üzülme gülüm; ben sessizce kayıp giderim kollarından.
Sakın arkamdan ağlama; dayanamam, kıyamam sana.

Birkaç eşyamı bıraktım sana;
Yastığına kokumdan sıktım, bensiz uyuma diye.
Sen de saçlarından bir tutam ver bana;
Her gece kokunu avuçlarımda tutarak uyuyayım...

Sensiz ben Yusuf gibiyim, karanlık kuyulardayım;
Vazgeçme benden, unutma beni bu tenhalarda.
Yaşa beni hep hatıralarda, sakla beni en derin anılarda...

Emrah Erçin