Osman Öcal Şiirleri - Şair Osman Öcal

Hasretin Bağrımda Volkana Döner

Amber mevsimine eza edersin,
Leb ile derdiğim bal kana döner.
Bir buse vermeden çekip gidersin,
Hasretin bağrımda volkana döner.

Vatan borcu diye saldım askere,
Giden döndü benim yârim dönmedi.
Çıkar gelir alsa idi teskere,
Giden döndü benim yârim dönmedi.

Akranı içinde deli yürekti,

Badeleri dudağından süzerken,
Doldur kadehimi dol dedi bana.
Onca sene ruh göçüyle uzarken,
Aşkı adresinde bul dedi bana.

O şiirdi ben mısrada bir hece,

Meşin Koltuk

Ne ayağın ayak ne başın tekin,
Bilirdik ki namus sende
**************Şeref ar sende.
Yükün yük amma değişmiş lakin,

Yağmur gibi durusun umman bizim nemize;
Veren Tanrı korusun hoş geldin hanemize.
Sır olduk bir remize, gönlümü sağan Gülcem.

Yanağın gül pembesi yalar iken yaşların;
Kara üzüm gölgesi kirpik ile kaşların.

Gülfidan

Çöllerde susayan bir ceylan gibi,
Yol vermez dağları eler gülfidan.
Tomur tomur gül uzatsam hediye,
Elleri koynuna beler gülfidan.

Birisi Gülenay birisi Sevgül,
Aycagül diline uyar mı gönül?
Birisi Gülseren biri de Övgül,
İsmigül diline uyar mı gönül?

Birisi Almagül birisi Şengül,

Şu garip gönlüme çökünce acım
Bu merhemi kullan diyen görmedim
Şu yalan dünyada düne muhtacım
Bu yorgun sitemi duyan görmedim

Şu bahtımız ruhumuzda çimlenir

Eminem der beni dinle kizirim,
Arzum ile her yoluna nezirim,
Darağcını sürenoğlu kurdurur;
Ak gömleği giyer iken vezirim.

Altın tabaklarda haram lokmayı,

I
Mor ışıklı âlemde mum olup da gören var,
Kavm-i âdem içinde edep fakir ar dızlak.
Kapı kapı dolaşıp nabza şerbet veren var,
İpek libas giyinmiş mir donunda er dızlak;
Üçmaymunu oynayan özü posa pir dızlak.