Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Doğmuş iken beden üryan
Nefsim yaptı daim isyan
Dört bir yanım sarı çıyan
Koca ömrüm oldu ziyan

Gözden kalksın cümle afsun

Peygamber Efendimiz herkesten üstün kuldur
Annemden ve babamdan O’nu fazla severim

Kuran inkârcısının bende değeri puldur
Tüm sahih hadisleri başıma taç ederim

Bir, iki, üç…
Alın neyim varsa alın
Tutsak edin hayallerimi bile
Kalbimin bacağımdan emanet damarları kan ağlasın
Kan ağlasın kataraktlı gözlerim

Ben böyle değildim evet eskiden
Oksijenim bitti beynime giden
Heyecan doluyum daha şimdiden
Ölüm sertliğiyle başlar yolculuk

Belinde geçmeyen fıtık
Soğanı yapsa da katık
Kaşları olmadı çatık
Kimse diyemez hodkâmdı

İlk gördüğüm an
Ruhumda taşıdığımı
Sen de gördüm sanmıştım
Ruh eşim diye
Düşünmüştüm seni

gece çökerken
cansız bir bebek bedeni
ruhundan ayrıldı,
daha üç yaşında
Gazze şeridinde,
hem de mülteci kampında

Ruh ve bedendir
İnsan denilen varlık
Bütünlük taşır

Ruh görünmeyen
Vücudu sarmalayan

Kimsesiz değilim fakat yalnızım
Yelin savurması tozu kaldırır
Gönlümde gezinen yok cancağızım
Kaybolan zamana can başkaldırır

Yeniden öremez ruhum kendini

Zihnimde yârim
Özlemimde memleketim
Kolumda saat sesi: tik tak

-Kim o?
-Ben şafak