hani düşüp sol bileğimi kırmıştım ya;
en çok o an aradım bitimsiz sevgini.
biliyordum, öperdin alçının buz gibi beyazlığından;
"bak öptüm, acımaz artık" derdin, inanırdım.
tek elimle toplayamadım ya çok sevdiğin saçlarımı;
en fazla o an kızdım sana, en çok o an sustum.
ne bulurdun bu upuzun saçlarda bilmem;
meğer bir kadının tek eli,
nereye kadar yetermiş hayatı sırtlanmaya?
anladım ki;
herkesin göbek bağı kendi elindeki makastaymış.
sırf bu yüzden daha dikkatli basıyorum yere bu yıl;
düşmeye de hakkım yok, kırılmaya da...
ama şimdi acıyan bileğim değil,
şimdi sızlayan sadece yüreğim.
bütün ağrılarımın şifası senin o eski sesin;
duymuyorum ama...
hadi, yine de öp de geçsin.
Kayıt Tarihi : 1.07.2021 21:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!