Onlar ve Biz Şiiri - Kenan Gezici

Başkalarının hasretleriyle gözümüzü açıyoruz dünyaya.
Bize ait olmayan heveslerle yaşıyoruz ev kölesinden hallice.
Bizi can diye görmeyenlere endeksli bir yaşam sürüyoruz.
Uzunca, çok sular akıyor, bilmeden uzun yol gidiyoruz.
Bizi evdeki eşyadan farksız görenler, bizi üzüyor.
Çok sonra anlıyoruz kan bağı, tanıdık yok ve bu çok zor.
Lazım oluyorsan dikilir gözler ensene.
Meğer bir hayal sürüyormuşuz bilmediğimiz dillerde.
Canı yanıyor en insancıl yanımızın.
Kopuyor aklımızla kalbimizin arasındaki bağımız,
Bir tek bizde varmış kalp denen birkaç çiğnem et.
Bize ait olanı uzakta ve gökte aramak neden.
Kalbi olmayanlar bunu icat etti bize yalan söyleyerek.
Öfkeleri vardı başkalarına bir de hınçları.
Sevmekte özgürdük ama öfke de onlara bağımlı.
Yaşamak için öfkelenmeliydik onlar gibi olanlara.
Oysa ki ne siyahları vardı ne de beyazları.
Kör ebe oynadıkları onların düşmanları.

Kenan GEZİCİ 13/08/2026