Hayatta bir insanın en zorlandığı konu kendisi olmaktır.
Kendi olmak yerine kendini oynayan insanlar tanıdım.
Kendim olmaya çalıştıkça kendi olmayan insanlar karşısında hep yanıldım.
Zorladılar onlar gibi olmaya!
Direnebildiğim kadar dayandım.
Bilmiyorum!
▪️🔘▪️Aş, bendini ve engelini aş, yalnız olma, yoksa iş yaş! Birlik, beraberlik ve biz bilinci içinde dayanışma şart. ▪️🔘▪️
▪️♾️▪️Önder Karaçay▪️♾️▪️
Yaşadıklarımızın bize ne katacağını önceden bilemeyiz. Önyargı ortaya koyarak yaşananların acı ve çekilmez tarafını görerek yaşamı devam ettirmek doğru bir tutum olmadığı gibi acıların sonrasında ne yaşatacağına çok takılmamak gerekir.
Acılar belki de bir güzelliğin kapısıdır.
Pessoa der ki;
🌒 Özgürlük Göklerdedir Sözünün Ne Anlama Geldiğini İnsanlık Bir Kez Daha İdrak Edecek 🌒
Nerede, kiminle ve bu nasıl olacak.
21 Aralık 2015 tarihinde Anadolu'da kozmik devrim süreci mahşer tufanı ve canlı ölüler ibreti ile başladı.
Bu nasıl oldu diye soruyorlar?
Düşüncen iyi çalışsın istiyorsan onu özgür bir ortamda beslemen gerekiyor.
Bak ben tefecinin ayağına kendi kurşunu kendine sıktırarak örgür beslemeye başladım düşüncelerimi.
💫 Soygunun şişi kamulaştırma ile alındığında balon patlayacak ve yaşam pahalılığı bitecek 💫
Neden soyuluyoruz? Karşılıksız para basan tefecileri doyurma karı yüksek olduğu için.
Bizans sermayesi geçim için değil madde gücün tümünü istediği için bu zulüm yaşanıyor.
Biz çocukluğumuzu yaşamadan büyüdüğümüzü sanıyorduk!
Belli bir yaşa gelince ve hasar büyüyünce anladık ki;
Anlamsızca hasarsız yeniden büyüme isteği depreşiyor insanın içinde ister istemez
Yeniden çocuk olmak, aynı dayatmaları yaşamadan büyümek ne uzak bir ütopya
Bu şairler kimden yana hiçbir öngörüleri tutmuyor. Aşırı hayalci bunlar açlık ile tehdit edilen her insan olduğu yerde ölüyor. Kim doymuyor Neruda kim? Senin ideolojinde onlardan çıktı. Neruda da duymuyor!
Yavaş yavaş ölür demiştin usta
Seyahat etmeyenler
Kitap okumayan, müzik dinleyenler
Yaprak ağaca çok güveniyordu ve ağacın dalı kendisini hiç bırakmayacak sanıyordu
İnsan hiç ölmeyecek gibi dünyada kalmaya hazırlanıyordu
Bu serüven hazan gelene kadar sürdü
Neyine güveniyor ki insanoğlu
Nefesini bile ağaçlar ödünç verdi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!