Nereye Gidiyor İnsan Oğlu

Dostluk !
Sevgi, saygı
Ahde vefa,
Atalarımızdan bize kalan mirastı
Belki de,
Yeni neslin bilmediği karşılıksız bir ikramdı
Nihayet o ikram bozulmaya yüz tuttu..

Aşımız !
Yoksulun ahını alan alana
Hasret kalmış patates, kuru soğana
İçtiğimiz su, ekmeğimiz, aşımız
Türkülerimiz bile, ayrı dillerde söylenmeye başlamış.

Ve !
Akın akın azalmıştı dostluğun kardeşliğe olan sevdası.
Savrulan insanlar, bölünüp parçalanan yuvalar.
İyi de, insana neden diye, sorarlar
Nerede bozuldu bu insanın mayası.

Eskiden !
İnsanlara kötü gününde kol kanat geren
Baba dostu, Pir-fanilerin ayak izleri kapanmış.
Ağalar öldü, evlatlar aç maraba
Süzme veletleri, kalmış dünyada.

Hani !
O eski akrabalık bağları
Mahalle muhtarları
Bizi doğurtan, ebeler
Cam şırıngalı, doktorlar

Peki !
Şu tarihimizi yazan kitapların kapakları, bi toz tutsun.
Yada, yazılan sayfaların mürekkep boyaları silinsin.
Bizim siyah önlüklerimizi, kim onlara anlatır.
Yeni doğan nesil, neyi okuyup yazardı.
Kendine dert edip, tarih yazarlar mıydı.

Ya da !
Bir parça sevdaya yeltenen olursa,
Kim sır tutabilir şimdi
Hangi baba, bir sevdalı yüreği baş göz etmeden uyurdu
Hangi Osmanlı anası göz yaşlarıyla, saçını süpürge etmezdi..

Nerede O !
Cami avlusu, muhabbetleri
Köy çeşmesi, aşkları
Kardeş bacılar
Ah anam ah.

Düşün !
Her küpeli yiğidin elinde, bir köpek, tasması,
Her pencerede bir kedi yavrusu
Eşinden dostundan, bu kadar uzak kaçması.
Garip değil mi.

Biri bir ıslık çalsın
Nereye gidiyor bu insan oğlu..