Ömür Yolculuğu Şiiri - Dr Yusuf Polat

Ömür dediğin, bir nehir gibi doğar dağlardan
Coşkuyla akar ovalardan, yollardan,
Bazen taşar, bazen durulur,
Bazen kayalara çarpıp köpürür.
Sonunda durulsa da bir denizin derinliğinde.
Önemli olan yolda kaç susuza can verdiğidir.

Soğuk bir şafak vakti açıldı gözlerim,
İlk nefes eşliğinde,
Dünyanın karanlık yolculuğuna
Ne adımı bilirdim ne de geliş sebebimi,
Bir avuç topraktan
Bir yudum sudan örülmüş bedenimde
Sonsuzluğa susamış bir masum sır gizliydi.

Penceremde titreyen ürkek kuş sesleri,
Kapalı avuçlarımda gizli bir merak,
Üzerimde cennet kokusuna bürünmüş
İlk günün tadı vardı.
Ne geçmişi tanırdım ne de geleceği,
Zaman, ömründen nehir gibi akıp giderdi.

Bir çocuk hevesiyle dokunurdum hayata,
Her taşta bir sır, her bulutta bir umut arardım.
Koşardım tozlu toprak sokaklarda,
Dizlerimde yaralar, yüzümde gülüşler.
Güneşin yorgunluktan battığını,
Yaz günlerinin ise hiç bitmeyeceğini sanırdım.

Annemin sesi bir liman olurdu korkularıma,
Babamın bakışı sırtımı dayadığım yüce bir dağ
Dünya daha küçüktü o zamanlar;
Bir dilim ekmek, bir tas çorba,
Bir ev, bir bahçe, birkaç dost eşliğinde
Şekillenen sade bir hayat yeterdi mutluluğa.

Sonra gençlik geldi rüzgâr gibi esti ömrümden
Kalbim başka bir kalbin sesini duyunca,
Zaman bir bahar ağacı gibi çiçek açtı içimden
Bazen bir çift gözde aradım sevgiyi,
Bazen bir gülüşe bağladım ömrümü.
Sevmenin hem ateş hem su olduğunu anladım

Yollar uzadı, köyler küçüldü, şehirler büyüdü.
Bedenime yabancı, ruhuma aşina
Nice insan eşlik etti yol güzergâhıma
Hepsi kendi alın yazıları ölçüsünde
Kimi bir mevsim kaldı,
Kimi ömür yolculuğuma adını yazdırdı

Sevdiğim de oldu, sevildiğim de,
Üzülsem de, geçmişi yargısız kabullendiğimde
Dostluklar da kurdum, ayrılıklar da yaşadım.
Bazı vedalar sessizdi, sonbahar yaprağı gibi,
Bazıları fırtına koparırdı içimde,
Ama hepsi de iz bıraktı ruhumun derinliklerinde.

Eskiden büyük cevaplar arardım, sorularıma
Azalınca telaşım, küçük güzelliklerle karşılaştım
Serçenin sesini, yağmurun toprağa düşüşünü,
Akşamın sessizliğini, daha çok dinler oldum.
Bir çocuğun gülüşünde, bir yaşlının duasında,
Sadık bir dostun
Hatırını sormasında, meğer ne sırlar saklıymış

Yıllar geçtikçe takvimler yaprak döktü sessizce
Bir zamanlar koşarak çıktığım merdivenleri
Daha yavaş çıkmaya başlar oldum.
Aynalarda yeni çizgiler karşılar oldu beni
Her biri geçmişten hatıra birer imza
Ne zamana üzüldüm ne de çekip giden gençliğe

Bir gün saçlarıma kar yağdı beklenmedik bir anda
Dallarını kışa bırakmış bir ağaç gibi
Sadeleşti ruhum.
Hayatın aceleye gelmediğini fark ettim
Bir çalı kuşunun kanadında huzuru,
Gün batımında sonsuzluğu görmeyi öğrendim.

Şimdi dönüp baktığımda geriye,
Mutluluk tek başına gelmedi hiçbir zaman;
Acılarla aynı yoldan geçti.
Acılar değer kattı, yalnızlık hakikati öğretti bana
Her yara biraz daha derinleştirdi gönlümü,
Her umut biraz daha aydınlattı karanlık yanlarımı.

Bilirim elbette bu yolun da bir son durağı olacak
Ayak izlerim silinecek yağmurlarla,
Sesim uzak bir yankıya dönüşecek.
Bir tek sevgiyle dokunduğum kalpler kalacak,
Çünkü insan, ardında bıraktığı servetle değil,
Yüreklerde bıraktığı güzellikler ile hep anılacak

Anladım ki ömür dediğin varılacak menzil değil,
Yolun kendisindeymiş meğer
Tutulan eller, bir yaraya sürülen merhem
Bir yetim çocuğun gülüşü,
Sessiz bir akşamda içilen sıcak çayın buğusu,
Ve kalplerde yeşertilen küçük sevinçlerin kendisi

İşte böyle yol alır insan olanın ömür yolculuğu;
Selamla açılan perde, vedayla kapanan sahne
Arada kalan zaman ise
Bir avuç hatıra, biraz sevgi, biraz özlem,
Birkaç kahkaha, birkaç gözyaşıdır.
Tüm bu yaşananlarsa ömür yolculuğunun ta kendisidir.