Ömrüm Soldu Şiiri - Süleyman Özgüven

Sevgili

Sen gittin ya sevgili,
yarım kaldı sevdalarım,
dargın kaldı umutlarım...

Kaç yıl geçti bilmem aradan,
lakin ben hâlâ kapının eşiğindeyim.
Hep bekledim,
belki bir gün geri gelirsin diye,
hep bir umut,
belki dönersin diye...

Her gün,
beraber ektiğimiz çiçeği suladım.
Kapının önüne bıraktığın,
onunla dertleştim hep.

O bana,
ben ona yoldaş olduk hep.

Olur da bir gün dönersin,
çiçeği yerinde görmez,
üzülürsün diye...

Her çiçek açışında,
senin kokunu yayardı her tarafa.
Koklardım sen gibi,
öperdim sen gibi,
sarılırdım sen gibi...

Hep bir heyecan,
hep bir umut vardı,
geleceksin diye.

Ta ki...

Evinizin kapısı,
çürümekten kırıldığı güne kadar...

O gün anladım,
bir daha gelmeyeceğini sevgili.

İşte o gün,
çiçeklerim,
umutlarım,
heyecanlarım...

Ömrüm soldu...