Ömrüm kızım Şiiri - Emrah Erçin

Hayatın Gülen Gözleri
​Vakit akşamı çoktan geçmişti,
Yolumu kaybettiğim, yönümü şaşırdığım bir sızı vardı içimde.
Eskiden neşe dolu olan o odalar,
Sanki bir fırtınada yıkılmış, umutlarım hançerlenmiş gibi sessizdi.
Anahtarım elimde, kapının önünde durup o soğukluğu beklerken;
Birden bir çiçek açtı o harabenin ortasında.
​Sen geldin... Ömrüüüm.
Küçük adımlarınla dünyayı titretircesine koştun koridorda.
"Aslan babam!" dedin, öyle bir sarıldın ki;
Sanki atom bombalarının yıktığı o şehri,
Tek bir cümlenle yeniden inşa ettin.
​Minicik ellerin yüzüme değdiğinde,
Dünyanın tüm kiri, pası, ihaneti silinip gitti ömrüüümmm
Okşadın yorgun çehremi, "Seni çok seviyorum" dedin ya;
İşte o an anladım kızım,
Hayat senin o tatlı gülüşünün içine gizlenmiş.
​Sen benim evimin bitmeyen gül bahçesi,
Sen benim bu yeryüzündeki cennetimsin.
Karanlık çöksün varsın, fırtına kopsun dışarıda;
Sen böyle bakarken, sen böyle "baba" deyip sarılırken,
Ben her sabah senin gözlerinde,
Yeniden sevdim yaşamayı. Ömrüüümmmm kızım. cennetim seni cok seven baban Emrah Erçin