dönmelisin karanlıklardan
kuytulardan çıkmalısın artık
çıkmaz sokaklarda dağıtma bulutları
asma umutlarını çengellere
uzat ellerini ellerime
çıkarırım seni karanlıklardan
hazan mevsimi hüzünlü dudakların
uçuşmuyor saçların
yanıyor
puslu bulutlar asılı gözlerin
şiir okudum yüzünde
Karanfil olsam bahçende
Koparıp koklayamaz mısın
Pencerende güneş olsam
Tutup perdeni açamaz mısın
Kaldım buralarda yapayalnız
Bizim mahalleye gelmişsin geçen gün
Arkadaşlarıma sormuşsun beni,
biraz utanarak, çekingen
İnce ince çizgiler varmış alnında
Lepiska saçlarına aklar düşmüş,
gözlerinde nemli bulutlar
aynalar göstermez beni bazen
dostlarım tanımazlar
kimsecikler farkımda olmaz
işte böyle zamanlarda ben
çeker giderim hazanlara
gecenin içine saklanırsın
beklersin telefonları
çalmaz
ağır korkular içinde
çaresiz
çıkmaz sokaklarda kalırsın
unuttu gözlerim gözlerini
ellerim unuttu ellerini
ayaklarım sana gelmeyi unuttu
yorgun düştü gönlüm bu sevdadan
titremiyor kalbim şimdi
SEN GİDELİ - 1
neydi o elimden kayıp giden
bir bulut gibi iner yokluğun
halka halka uçuşur gözlerime
bir cebimde özlem
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!