Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

Eninde sonunda gelecek ev sahipleri
boşaltacak insanlık dünyayı
neyi var neyi yok toplayıp;
hiç kızma, alınma!

Aynısı yok mu ki yüzeyde de?

Hazır zamanın varken şimdi
şu boş anında,
tecavüze uğramıyorken dimağın, ruhun
hemen Allah'a yalvar biraz,
yakın, dile, bir şeyler iste O'ndan.

Hayat sana göre tepkilenir
tavırlarına göre...

Dikkat et;
şimdiden alıştırmış seni de diğerleri gibi
'hiçbir şey yapmaya vaktim yok! ' demeye!

Üzüldüm be baba akşam akşam.
Sebep? ..
Boş ver bende kalsın.

Sana sadece göz yaşlarımdan iz düşen kelimelerimi gönderiyorum.

Karabulutların çöktü üstüme.
hareketlerim kısıtlandı bataklığında.
bir alev kokusu sardı dört yanımı.
belime kadar yapışmıştı yine sülüklerin.

biliyorum, tanıyorum;

Bir tarafta süründüren
sırta yüklenen yöneticiler
şehrin sahipleri
ülkenin sahipleri
piranhalar, köpekbalıkları
ayılar...

O yenilesi,
estetik bir hata bulamadığım dudaklara,
gözlerimi çekinmeden delen
o keskin bakışlı gözlere umarsız karşılıklarla dalarken
içtiğim tam erkek işi koyu Cafe Americano midemde hazmolmadan,

Sırtta taşınamaz yüklerle
etrafında maganda
ve gülmeyen yüzlerle
ters akan trafikte ustalıkla, pişkin
ödenmeyecek, sürekli artan borçlarla
karşılığı alınmayan emeklerle

Biri tam bir bunalım üstadı,
hayatın sıfırında
tutunacak şey bulamamada...

Diğeri tam bir aseksüel,
yine de zenci meraklısı! ..

Amanın bu ne? !
dinginlikten öleceğim!
bütün gün de klasik dinlenir mi? !

İş yapıyorum ya bir yandan
fark etmemişim...