Ömer Çetinkaya Şiirleri - Şair Ömer Çeti ...

Bakınca gözlerim aldı gözlerin,
Benziyor gözlerin,günden huzmeye.
Şafak attı yüreğimde,bakmandan,
Benziyor gözlerin,günden huzmeye.

Denizde yokhamoz,ırmakta membağ,

Ellerin ellerimde,
Hemen gülün dibindeyiz,hep sen sen,
Diz dize oturmuşuz,
Hani şu aralık gülünün,
Gün doğmadan az evvel,ön bahçede,
Benim dediğim an varyaaa,

Gözlerin Dünyamda,doğan gün idi,
Bakmadın gözlerin,canıma kıydı.
Bakışın kan idi,damarlarımda,
Akmadın gözlerin,canıma kıydı.

Ne önemi vardı,sensiz Dünyanın,

Göremez kendini,nasıl birşeydir?
Alemi Dünyayı,göz nasıl görür?
Dünya gibi,dönek döner çevrilir,
Kaş denilen yayı,göz nasıl görür?

Bir kabın içinde,iki ayrı su,

1-
Gözümüz gönlümüzün dışa açık kapısı,
Gözlerden keşf edilir bir yüreğin yapısı,
Gözden girip gezersin,benim gönül bahçemi.
Gözlerimden verilir,vücudumun tapu'su
2-

1-
Her göz seni anlatır,senin büyüklüğünü,
Bu gönül aleminde sırf senin tekliğini,
Sen olmasan görmemin,ne anlamı olurdu?
Görmesem de bilirim ben senin ferd'liğini.
2-

Hiç bir renk de bulamadım,
Gözlerinin rengini ben.
Işıktan mı bilemedim?
Gözlerinin rengini ben.

Çağla rengi desem değil,

Seni tarif ettim geçen,
Seni bilmeyenlere dedim ki,
Saçları tel tel huzme günden,
Bakışları seher yeli gibi sep serin,
Gözleri karlı dağların moru,
MOR MENEKŞE'si.

Aşıp geldim karlı dağdan,
Gözleriyin davetine.
Geçip yayladan otağdan.
Gözleriyin davetine.

Sevip seni düşsem dile,

Olmasa ne önemi var,
Havanın,suyun,güneşin,
Ben yinede yaşar,
Ben yinede mutlu olabilirim,
Bütür güçlükler bana vız gelir,
Amma ve lâkin,