Ömer Çetinkaya Şiirleri - Şair Ömer Çeti ...

Yüreğimde oylum oylum,yangın var,
Acım acı çekilmiyor,gelde gör.
Aktı kanım,içerime uyuştu,
Yüreğime kandan oldu,göl'de gör.

Vasfın tarif etmek,ağzıma sığmaz,

Etten kemiktenmi,yoksa kandanmı?
Bu kıymetin nerden,aldı bu insan?
Bedenini taşıttığı'can danmı?
Bu kıymetin nerden,aldı bu insan?

Su ile boğulur,ateşle yanar,

Aynalardan artık nefret ederim,
Baktım kendim gördüm yüzüm kırışık.
Menzilim göründü hızlı giderim,
Ben doğruyum derim izim karışık.

Aynanın gözünün içine baksam,

Kıymetimi anlarım,verdiğin kıymetten ben,
Kâinatta ne varsa,hep bana hizmet eden.

Tabiy senin emrinle,hizmetime koşarlar,
Emrin için can vermek,yarışında coşarlar.

-1-
Elâsı var yeşili var,zeytin gibi siyahı,
Hudut sınır dinlemez,gezer bu seyrangâhı,
Bu alem kitabını,onlar ile okuruz,
Göz görmez yürek görür,tanıtırlar Allah'ı(cc) .

Dersim aldım nebâtatlar,
Seni bana anlatıyor.
Yer yüzünde bütün otlar,
Seni bana anlatıyor.

Gelinciğin nazlanması,

İşte böyle bir bahar,kırlara çıkmış idim,
Oğlum Dağıstan ile,biraz gezmek istedim.
Yanyana ağır ağır,etrafı seyrederek,
Öten kuşun böceğin,sedasın derk ederek.
Biraz gittikten sonra,çayırlığa ulaştık,
Baharı anlamaya,Dağıstanla anlaştık.

Ben güneşin ilk düştüğü doruklarda yaşar,
Bem beyaz gelinlikler içinde gelinim,
Süzülürüm yücelerden engine,
Benim seğmenim güneş, gelin atım yel.
Gelin kuşağımı bağlayıp,
Günü tüllerime takıp size gelirim,

İnsan doğar yaşar ölür,
Herşeyin bir sonu vardır.
Ömür sermayem son bulur,
Herşeyin bir sonu vardır.

Bize ışık veren günün,

Halinden belli oluyor,
Gülenlerle gülmeyenler.
Elbetteki ayırt olur,
Bilenlerle bilmeyenler.

İnsan bu Dünya'ya gelir,