Ömer Çetinkaya Şiirleri - Şair Ömer Çeti ...

Ben neciyim nerden geldim?
Bilmediğim bilmiyordum.
Ben yoktan var nasıl oldum?
Bilmediğim bilmiyordum.

Bunca sanat güzel eser,

Ayna oldum sana gel gör kendini,
En uç dalda gül gibisin hemşire.
Endamın halinle aynı bil seni,
Seher vakti yel gibisin hemşire.

Sağlığı bitirip hemşire olmuş,

KÖR gözüm GÖR

Körmüsün sen?
Gör gözüm gör.
Sırına er,
Gör gözüm gör.

-1-
Anlatmaya söz yetmez,verdiğin nimetlere,
Basında geçin diye,halı serdin yerlere,
Ben öyle varlığım'ki,çok fakir ve çok aciz,
Yapışarak yürürüm,uzattığın ellere.

Şiir ve insan – 5

Ne senin güzelliğin beni çeken
Ne herhangi bir endamın
Ne asilliğinin büyük
Ne dünya varlığın

-1-
Göz alemi görürde,kendini niye görmez?
Zekâ ayrı hıfz ayrı,aklıma aklım ermez,
Beyin ayrı kâlp ayrı,can bunun neresinde?
Bilirim ayrı amma,arasına girilmez.

Sükûtü hayale,uğradı gönlüm,
Umutlarım üzerine,sis durdu.
Dedim ki askıda,kalacak sevgim.
Umutlarım üzerine,sis durdu.

Sevgi biter bitmez,can gider derler,

Şu an şu halimle,kendi gözümle,
Tam taşmak üzere,dolmuş gibiyim.
Bir çorak toprakta,susuz sıcakta,
Sam değip ham iken,olmuş gibiyim.

Ne kendimi buldum,ne bu ben dedim,

Tutturmuşsun bir yol,
Ben diyorsun ben.
Neden se bol bol,
Ben diyorsun ben.

Sende ne var'sa?

İnsanoğ bu alemde,
Zerre gibi nokta gibi.
Dünya ömrüne nisbeten,
Var'da gibi yok'ta gibi.

Eli ermez gücü yetmez,