Ömer Çetinkaya Şiirleri - Şair Ömer Çeti ...

Sana ne söyleyeceğimi,bilmiyorum,
Kendimi nasıl? Teselli edeceğimide,
Sende haklısın,ama bende,
Bir çıkar yol bulma çabasında,
Bir bunalım içindeyim,
Tam senin dediğin gibi olsun istiyor,

Sen olmazsan,huzur nerede bana,
Çölde susuzluktan,yanmış gibiyim.
Gam kasavet,çöreklendi gönlüme,
Ekmeğimi kana,banmış gibiyim.

Aklından çıkarma,aşığım sana,

Yüreğimle tüm Dünya'yı kuşatır,
Sevgimle aydınlatırım çevremi,
Eritirim buz yürekleri,
Sevgi saçarım tüm insanlara,
Yeter'ki ne olur,
Sen öyle bakma.

Ben hürüm diyor,
Haykırıyordum ben'liğimi,bilgimi,
Derken bugün gözüm ile,
Su' ya takıldım.dedi;
-Bak ben halden hale girer,
-İstediğim yere gider,

Toprağı sev taşı sev,eğilmedik başı sev,
Çatilsada kaşı sev,ki sende sevilesin,
Esereni severek,Yaratan'ı sevesin.

Gökte uçan kuşu sev,gözden akan yaşı sev,
Dertli dertli başı sev, ki sende sevilesin

İzin ver de göreyim,alemim ne alemde?
Perdeyi aralayım,ne tür sır mevcut ben de?

Eserden müessire,bir yol buldum ben ile,
Huzura mı erilir? Bu hantal beden ile.

1-
Çoğumuzun derdinin dermanı oldu zaman,
Kötülerin katlinin fermanı oldu zaman,
Bir boyut ki içinde ilk ve sonum beraber,
İlim irfan ehlinin harmanı oldu zaman.
2-

1-Oymak oymak yangın yeri-
Ne gül kaldı bahçem de,ne gülden eser kaldı,
Senin sevginden bitkin,bir perişan ser kaldı,
Ne olurdu Allahım(cc) onu bana verseydin,
Yüreğimde yangından,oymak oymak yer kaldı.

-1-
Al canımı beni zelil,eyleme eyy ulu Rabbim,
Ciğerimi hun eyleyip,et gözümü sulu Rabbim,
Beni (kula kul) etme'de,hayatıma hatime ver,
Olam Hak'kına aşina, kullarıyın yolu Rabbim.

-1-
Bülbül ötüp önem alır,seher vakti gül yâr diye,
Mejnun çölde kendin tanır,benim için zâr kâr diye,
İşte bunlar vasıf bize,senin vasfın nedir söyle?
Yedin içtin gezip tozdun,serrr hoş'luk itibâr diye.