Sana
onların hiç yazmadığı şiirler getireceğim kızım.
Umudu yeşerten çiçekler getireceğim.
Çocukluğumuzu anlatan kelimeler.
Dünya seni yanıltmasın.
Yıkılma sakın
Ve kesildi elektrik
Elektrikçi ölünce
Çarpmıyor artık kimseyi elektrik ve aşk
Sadece
Elektrik aldığını sananlar kaldı geriye
Bir yalancı emzik gibi
Her şeye rağmen büküyor belimi kahpe felek.
Annen baban varsa hala güzel hayat.
Alışırsın sadece...
Gözyaşların da kurur acılarınla benleştiğin an.
Misal, milyonlarca seste de uyuya bilirsin uykusuzluğun verdiği o acıyla...
Doğaya uydurur da, sevmeye uyduramaz ayak insan...
Gök gürlüyor
İnsanlar sağır
Yaşlandı dünya
Dönmekden yorgun
Nereye gidiyor anlamını yitirerek bilen yok
Düdük çaldı ve İsrafil ve hakem.
Maçın bittiği artık kesinleşti
Artık mağlubiyet, hüzün matemdir
Ekmeği paylaşamamak
Bencil oynamak
Kendine soru bulmanın zamanı.
Bendim
Sana
Her gün ölümü çağıran bir sesle yalvaran
Göğsünde durmadan kanayan bir yara ile yaşayan
Bendim
O görülmeyen mazur, kabahat bulucu
Yıldız, düz tornavida çekiç
Susta ve şiir
Halbuki yaşadığım gündelik şeyler arasında
Elbet
Vardır bir mazeret beni dayanıklı yapan
Yaşamak özrü bulunmamak
Uyurken üstümü örtecek bir şey arıyorum şimdi
Annemi mesela
Öldüğüne biraz daha inanıyorum her gece
Gecenin pimi çekilmiş gibi
Bombalar patlıyor kafamda
Her yerde beni öldürmek isteyen suçlarım var
Bir dargınlık kaldı bende dünyaya karşı onurlu
Hiçbir ayağa kapanmadım ve kapanmayacağım
Ve şimdi dünya
Oldukça beni sindirmek için cazibedar ve müderat
Bütün çığırtkanlığı ile bana bağırıyor
Bilmiyorum yine hangi yüzünü gösteriyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!