Çünkü dünyayı ele geçirdi onlar
Onlar ki kuşlar kadar güzel
Bir o kadar da
Düşlerinde kurbalar öldürürler
Bizimle konuşmazlar
Her şeyin para oldugu şu dünyada senin beni sevmemen çok normal.
Benim seni sevmem ise o zaten aşikâr.
Çünkü gözlerin mesela.
Şairim ben, bu bile yeterlidir.
Siz taşı görürsünüz, ben o taşının kalbini hissederim.
Elbet
Bir mana var benim adımlarımda
Yola kimsede olmayan bir cüret ile çıktım
Ne korku ne tasa
Artık
Bir bomba gibi yürüyorum şehrin yüzüne bulaşan
Artık
Ellerimi, açtığım zaman kırgınlığım artıyor
Ey..
Beni, her gece kendine zulmeden biri haline dönüştüren nefsim
Benimle bunca yıl uğraştın
Hırsı bitmeyen bir oğul gibi âsî
Hiç görmediğim şeyi merak ettim
Elimi uzattım
Kırmızı bir gül gibi güzel ve sakindi ölüm
Unutulmuş bir çocuktum annemi nerede bıraktım
Karanlıkta her şey çözülür gidermiş
.
Demirden uçurtmalar altında uyur çocuklar
Uçakları çok seven çocuklar
Ölünce
Tütsülenir bütün sinelere
Dünyayı sarmalayan bir acı
Zorlu denizlerden geçtim mevsim normallerinin üstünde
Dalgaların arasında hırpalandı alnacım
Üstü başı kahpelik olan dünyadan
Yılgı, içimde yatan bir şey mi
Güler yüzle karşılamadı beni hiç bir zaman
Gece nedir, diye düşündüm dalgınlıkla
Gece,
Bazen, bir garip anılara merhaba demek benim için
Zaman zaman geri döndüğüm hatalarım
Sonunda pişmanlıkla dünya ile karşı karşıya kaldığım şimdim
Bakıyorum ona
Bir gürültüydü geçtiğim yol
Bulamadılar beni
Gırtlağımda bir öksürük
Gülüşümde bir endişe
Ayaklarım
Hep bir başka şeylerin merakında
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!