Ölürsen Beni Hatırla Şiiri - Rezan Farqin

Ölürsen beni hatırla,
Bir dağın yamacında üşüyen çocuk olarak.
Ayakkabısının dili yırtılmış,
Dizlerinde toz, avuçlarında taş izi kalan çocuk olarak.

Ölürsen beni hatırla,
Sokak lambalarının altında büyüyen,
Karanlığı erkenden tanıyan,
Ama yine de sabaha inanmaktan vazgeçmeyen çocuk olarak.

Biz güneyin çocuklarıyız,
Rüzgârı sert eser ovalarımızın.
Kış uzun sürer bazı evlerde,
Bazı sofralarda ekmek bile misafir olur.

Biz güneyin çocuklarıyız,
Dağları biliriz, nehirleri biliriz.
Sessiz kalmış türküleri,
Yarım kalmış hikâyeleri biliriz.

Bir gün okul yolunda,
Bir gün tarlada güneş altında,
Bir gün çatısı akan bir evde,
Hayatı erkenden öğreniriz.

Bize sorarsanız dünya nedir diye,
Bir tarafı oyuncak dolu vitrin,
Bir tarafı boş cepler deriz.
Bir tarafı kahkaha,
Bir tarafı bekleyiş deriz.

Ama biz bekleyenler değiliz artık.

Sesimiz küçüktür belki,
Fakat yankımız dağları aşar.
Çünkü çocukların suskunluğu bile
Bir gün tarihe dönüşür.

Ey dünya!

Bizi yalnızca rakamlarda arama.
Yalnızca haberlerde, raporlarda arama.
Biz yaşayan insanlarız.
Hayalleri olan, koşmak isteyen,
Gülmek isteyen çocuklarız.

Bizim de gökyüzünde payımız var.
Bizim de güneşte hakkımız var.
Bizim de yarınlarda adımız olsun istiyoruz.

Başkaldırımız öfkeye değil,
Başkaldırımız umutsuzluğa.

İsyanımız insanlara değil,
İsyanımız adaletsizliğe.

Çünkü biliriz;
Bir çocuk ağlıyorsa,
Bir yerde dünya eksiktir.

Bir çocuk susuyorsa,
Bir yerde vicdan eksiktir.

Ve biz eksik bırakılanların çocuklarıyız.

Kimi zaman bir defter isteriz,
Kimi zaman bir kitap.
Kimi zaman yalnızca birinin
"Sen de değerlisin" demesini isteriz.

Çünkü en ağır yük açlık değildir bazen;
Görülmemektir.

En büyük yoksulluk para değildir bazen;
Umudun eksilmesidir.

Fakat biz umudu bırakmayız.

Toprağın altında tohum nasıl beklerse,
Biz de öyle bekleriz yarınları.
Yağmur nasıl gecikse de gelirse,
Biz de öyle inanırız güzel günlere.

Ölürsen beni hatırla.

Bir duvar dibinde hayal kuran çocuk olarak.
Bir türküye sığınan çocuk olarak.
Bir kalemin ucunda geleceğini arayan çocuk olarak.

Hatırla ki bir zamanlar
Bu sokaklarda çocuklar yürüyordu.

Yaralı ama ayakta,
Yoksul ama onurlu,
Sessiz ama derin,
Kırgın ama umutlu.

Ve bil ki;

Bizim manifestomuz kin değildir.
Bizim manifestomuz yaşamaktır.

Daha çok kitap,
Daha çok ekmek,
Daha çok sevgi,
Daha çok adalet istemektir.

Bir gün büyüyeceğiz.

Dağların ardına sesimizi taşıyacağız.
Karanlıktan değil, aydınlıktan söz edeceğiz.
Acılarımızı inkâr etmeden,
Yaralarımızı unutmadan.

Ve eğer bir gün bu satırları okursan,

Ölürsen beni hatırla;
Bir çocuğun düşlerini savunan biri olarak.

Çünkü biz yalnızca bugünün değil,
Henüz gelmemiş yarınların çocuklarıyız.