Özür Dilerim Şiiri - Rezan Farqin

Özür dilerim...

Senden değil sadece,
Kendimden de özür dilerim.
Bir ömür yanlış kapılarda bekleyen
O inatçı Diyarbakırlı yüreğimden...

Surların gölgesinde büyüdüm ben,
Bazalt taşlar kadar sert görünürdüm.
Kimse bilmezdi,
Gece olunca içimde kaç çocuğun ağladığını.
Dicle akardı sessizce,
Ben susardım.
Çünkü bazı acılar konuşulunca değil,
Sustukça büyürmüş.

Sen gittin...

Ne bir tren düdüğü çaldı ardından,
Ne de bir ağıt yükseldi göğe.
Bir insan nasıl eksilirse dünyadan,
Öyle eksildin işte.
Bir sabah uyandım,
Şehrin bütün sokakları yerindeydi,
Ama ben kaybolmuştum.

Özür dilerim...

Sana fazla inandığım için.
Gözlerine bakıp geleceği gördüğümü sandığım için.
Bir gülüşe memleket kurduğum için.
Bir söze ömür bağladığım için.

Şimdi hangi sokaktan geçsem,
Bir hatıran çıkıyor karşıma.
Kimi zaman Ulu Cami'nin avlusunda,
Kimi zaman eski bir kahvenin önünde.
Bir bakıyorum,
Yokluğun bile senden daha çok konuşuyor.

Diyarbakır'ın akşamları ağırdır bilirsin.
Güneş çekilir surların arkasına,
Gökyüzü kırmızıya döner.
İşte o vakit,
İnsan en çok kaybettiklerini düşünür.
Ben her akşam seni düşünüyorum.
Ve her akşam biraz daha anlıyorum
Bazı gidenler dönmüyor.

Özür dilerim...

Seni unutamadığım için değil,
Unutmaya çalışırken kendimi kaybettiğim için.
Bir ayrılığı yıllarca sırtımda taşıdığım için.
Yaralı bir kuş gibi
Aynı göğe bakıp durduğum için.

Şimdi senden geriye
Bir avuç hatıra,
Birkaç eski cümle,
Bir de geceleri ansızın sızlayan bir boşluk kaldı.

Ama bil ki;
Ne kadar kırılmış olursam olayım,
Ne kadar eksilmiş olursam olayım,
Sana beddua etmedim.

Çünkü Diyarbakırlılar bilir;
Bazı insanlar sevilir,
Bazı insanlar unutulur,
Bazı insanlar ise
Ömür boyunca içte taşınır.

Sen işte o sonuncususun.

Ve ben hâlâ,
Dicle'nin kıyısında oturmuş gibi,
Giden bir suya bakar gibi,
Giden sana bakıyorum...

Sessizce.

Özür dilerim...
Geç kaldım,
Ama en çok da
Seni değil,
Sensiz kalan kendimi affedemediğim için...