Adı ölüm kadar soğuk bir hastalık…
Öğrendiğin an, bir darbe gibi,
öyle bir çakılıyorsun ki yere;
Uzun süre “kalkabilir miyim?” diye düşünüyorsun.
Hayat, film şeridi gibi
Gözlerinin önünden geçerken,
Seni teselli etmeye çalışan sevdiklerin
Uzattıkları ellerle tutunmanı bekliyor.
Ve sen…
Düştüğün yerden kalkıyorsun,
Korkunu içine gömüp, Acını sessizce yutkunup
Hem de daha güçlü imanla.
Çünkü biliyorsun; Allah ne derse o olur.
Canımız emanet… İstediği zaman alır.
Bize düşen ise, O emaneti teslim etmek için
Her daim hazır beklemektir.
Kayıt Tarihi : 7.05.2026 11:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!