Ölüm Açlığı Şiiri - Savaş Altunbaş

Kapanıyor gözlerimde dünyanın ağır perdesi,
Omuzlarımda taşımaktan yorulduğum bu can.
Ne bir umut fısıltısı kaldı, ne yaşamın sesi,
İçimde sessizce büyüyor o büyük liman.
Acılar keskin bir bıçak gibi keserken geceyi,
Her nefes, ruhuma batan bir dikenli tel.
Unuttum artık neşeyle başlayan her heceyi,
Gelsin ve bu yorgun kalbe dokunsun o son el.
Bir açlık bu, toprağın altına duyulan hasret,
Fırtınadan kaçan bir geminin sığınma arzusu.
Bitsin bu dinmeyen ağrı, bu bitmeyen gurbet,
Gelsin artık ebedi gecenin o derin uykusu.