Kuzgun Açlığı Şiiri - Ayşe Uçar

maksadı belliydi aslında
yürütülen kelimelerin kaburga kırılışından
hırsını ve egosunu yenememişti güz rüzgârları
toparlamalıydı yere saçılan özgüvensizliğini
ve kendini sevememenin korkusunu hep yaşarken
çoğaltmalıydı zihnindeki kara deliği
kapatmak için eksikliğini

hatta kulvardan kulvara atlayıp
yeni açan çiçeklere konan böcekler gibi
tazelemeliydi yüreğini
haykırmalıydı

burdayım
buradayım diye çakıl taşlarını savururken derin sulara

ama olmuyordu eksik bir şeyler hep çoğalıyordu
ekin bitmeyen kurak tarlaların susuzluğunda
belki de yüksek bir yerlere tırmanışa geçmeli
tepeden bakmalıydı diğerlerine

oysa
hiçliğin yamalı hırkası hep yoksulluktan geçerdi
zenginliğin büyüklüğün esamesi okunmazdı
olgunlaşmış her nefs-i mutmainne de

ama nereden bilecekti
kibrin kalelerini kuşanmış elleri
yakıp yıktığı ormanların yeşilliğini
o sadece kendiyle hemhâl olmuşken
krallığı için ele geçirdiği yürekleri
semirtmekle meşgulken

gözleri kör kalbi daha kör
hiçbir gerçeği kabul etmeyecek kadar
keskin dilini kuzgunların siyah sütüyle emzirirken
bir taşla iki kuş vurup onların tüylerini yolup savururken göğe
Tanrı’ya iyi dileklerini sunarken mağrur gözleri nasıl coşkulu
tilki kulakları ise nasıl sağırdı

öyleyse yaşasın!
yaşasın sultanlığım zafer kazanmış ruhum
bedenim karanlığa armağan nidalarıyla gururlanırken
insanlıktan bir kale daha yenik düşüyordu

gittikçe azgınlaşan kötülüğe hibe edilen ruhu hediye olunurken
masum ruhların kanını emen kötülüğe karşı sözde direniş sergilemek bile
acziyetini ödüllendirmekse

ne korkunç bir infial uyandırmak olmalıydı insanlık namına

........

31082024
03.32