Olsun Şiiri - Halil Kumcu

Bak, gördün mü… yine güneş soluyor,
Akşamın habercisi bu… bir de yalnızlığın.
Gün, bir kadehti ömrümden içtiğim;
Uçup gittin ellerimden ansızın.

Delicesine çöken hüzünle sarhoşum,
Ne saz kâr ediyor, ne söz; üstüm başım gam.
Her saniye üşüyorum, üşüdükçe özlüyorum,
Katran ağzımda, zehir zıkkım cigaram.

Şişelerin dibine gömülmüşüm; ölüm bu.
Gırtlağıma kadar mey vurma gönül telime.
Bir yanım yaprak döker zemheride,
Bir yanım yorgun... iki gözüm, iki çeşme.

Olsun, çekmediğim kalmasın sevdadan yana.
Damla damla ölüp kaybolayım gözlerinde.
Hazin öykümü toprağa göm kendimle,
Dışarıda yağmur, içimde hasret… ölüm hükmünde.

Olsun, susuşun da bir sevdaya çıkar,
Küle dönsem de yakar seni içimde.
Bir mezar sessizliğinde büyür adın,
Saklarım gülüşünü en derin yerimde.

Olsun, belki vuslat yok bu hayatta;
Belki sevmek de yetmez bazı kalplere...
Ama bir ömür boyu yanmak pahasına,
Adını şiir gibi kazırım kaderime.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bazen bir insanın iç dünyası, kelimelere sığmaz; ama denemek zorundayız. Bu şiirde, yaşadığım bir sevdanın ateşini, yalnızlığın ve vuslatsızlığın soğuk gölgesiyle birlikte aktarmaya çalıştım. Her “olsun” bir teslimiyet, bir kabulleniş; ama aynı zamanda bir direniş. Biliyorum, sen de böyle anlar yaşamışsındır: Gözlerin dolarken, yüreğin yanarken, sözlerin yetmez, kelimeler kifayetsiz kalır. İşte o anlarda, şiirler suskunluğu paylaşır; acıyı, özlemi, tutkulu bir bekleyişi taşır. Bu dizelerde, hem sevdalı hem de yaralı olan ben, bir ömür boyu yanmanın ve adını kaderime kazımanın hazzını ve kederini dile getiriyor. Sen okurken, belki kendi kalbinde yankılanacak bir “ben de…” bulacaksın. İşte şiir, bu yüzden var: Yalnız olmadığını hissettirmek için. Sevgiyle… Şair.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Her ‘olsun’, bir acıya rağmen direnmektir.
•Gözyaşı, kelimelerin yetmediği yerde konuşur.

8 Eylül 2021 / Çarşamba / Çanakkale