Ölen Benler Şiiri - Mesut Tütüncüler

Hoş mu hoş bir yuva kurdum
Gök kubbenin bahçesinde.

Çırpındım durdum;
Yüreğim şu kanatlarımda…

Yakıp kavururken güneş,
Can son yudumunda.

Kendinden habersiz,
Uykuda…

"Uyan!" nidalarıyla çalınır gönül kapısı.
Açan bulunur ümidiyle vur!
Vur, bir daha vur!

Kopup gelir bir deli fırtına;
Azar, kudurur…

Ruhun haykırışı
Berzah dağından duyulur.

Haykırışlar yankılanır art arda,
Dua olur.
Git dualarım, git!
Yol kılıçtan keskin olur…

Ayaklarımda yarası,
Haset yılanı sokulur.
Akıtır zehrini;
Bir ben daha ölür.

Ölen kaçıncı ben…
Yine mi cismim çatlıyor?

Yuvamın kaçıncı konuğuyum,
Yüzüm tutmuyor.

Günlerden kaçıncı Cuma’dayım,
Bak, ağarıyor…

Yüzüme vuruyor
O ezelden bildiğim sıcaklık.

Bıraktım artık
Çatlayan cismimi,
Yüreğimi taşıyan kanatlarımı…

Varsın soksun haset yılanı,
Varsın yok olsun son ben de.

Çözüldü dizlerimin bağı;
Sular duruldu, kapı açıldı.

Meğer ölüm dediğim,
Asıl uyanışın ta kendisiymiş…

08.08.2021