Olcay Arslan 2 Şiirleri - Şair Olcay Ars ...

sen...
gözlerimin sakladığı sır…

ben...
ellerinin unuttuğu iz...

papatyalar açıyor ruhunun kenarında.
saçlarını sabrınla tarıyorsun.
dünya özür dilemeli, sen ona fazlasın.
kimse fark etmiyor, susarak gülüyorsun.
yalnızlığını taşımayı öğrenmişsin.
yalnızlık bile sende zarif duruyor.

Bugün, Asel Lina’m dört yapraklı bir çiçek…
Rüzgârı maviyle boyanmış masal defterimde…
Gözleriyle gülümsüyor gökyüzüne…
Eski bir şiirin kıyısında…
Kızımın sesini dinliyorum:
- Babacığım, dünya neden pembe değil hep?

Hayatı yeniden yaşasaydım.
Daha az kasılır, daha çok gevşerdim.
Hasta olunca kıvrılıp yatardım usulca…
Yatağa girmeyi ayıp sanmazdım.

Ben olmazsam dünya yıkılır zannına...

Kül tablasında yanmaktan yorulmuş anılarım.
Söylediğim kelimeler artık kimsenin diline sığmıyor.
Sen'ler var toz tutmuş ruhumun raflarında.
Tanrı, bazı kalpleri unutarak yaratmış olmalı.
Ben o unutulmuşlardanım.

gece geç saatti.
mutfağın ışığı yanıyordu yine.
kadın, sobanın başında bekliyordu.
çay demlemişti.
içmeyecekti biliyordu ama demlemişti işte.
alışkanlıktı bu, umut gibi…

geç kaldım hayata...
otobüsler kalkmış, sokak lambaları sönmüş.
yalnız ay kalmış gökyüzünde...
o da benimle konuşmuyor.
sustuğum yerden başlamıştım kendime...
herkesin bildiği o yanlış yerden.

Ev, sessizce uyanırdı sabaha.
Henüz hiçbir sabah küflenmemişti özlemle.
TRT'de başlardı Susam Sokağı.
Saat yediydi, dünya hâlâ masumdu.
İstiklal Marşı’yla kapanırdı ekran.
Çocukluğum saygı duruşunda beklerdi.

kadın dediğin....
çayın demi kadar koyu olmalı.
çocukluk günlerin kadar masum.
tanrı’nın kaleminde mürekkep belki.
şiirin tam ortasından vurur seni.

Avluda oynuyordu çocuk...
Oyuncaklarıyla değil dizindeki yara kabuğuyla...
Soyuluyordu sabırsız bir zamana.
İçinde şişmemiş bir balon vardı hâlâ.
Kırmızı ipi dolanmış parmaklarına.
Yetimlik oturuyordu sessizce.