Ol Da Gel Şiiri - Kasım Kobakçı

Aklım durgun,
Düşünürüm dağların yüceliğini,
Nefesim kesik,
Soluduğum havanın ağırlığından,
İradem zayıf,
Sıradan bir ömrün tekrarından,
Haydi ruhum,
Zincirlerini kıran, o ilk isyankar,
Ol da gel!
*
Kemiklerimde bir sızı,
Uysal bir bedenin, zindanına hapsolmuşum,
Kaslarım gevşek,
Yüzyıllık bir uykuda kasılmışım,
Haydi ruhum,
Yeri sarsan, o dev adımlarınla,
Koş da gel!
*
Sözcüklerim yetersiz,
Anlatmaya bu içimdeki yabanı,
Sükutum bir çığlık,
Kimsenin duymadığı, o derin uğultu,
Haydi ruhum,
Kimsenin bilmediği, o kadim lisanla,
Konuş da gel!
*
Uygardır her yanım,
Törpülenmiş, tüm sivri köşelerim,
Korkularım evcil,
Alışılmış dertlerin gölgesinde büyüyen,
Haydi ruhum,
Kendi cehenneminin ateşiyle,
Yan da gel!
*
Patikalar dar gelir,
Geniş ovalar, ister bu beden,
Nehirler durulur,
Çağlayanların gücünü, özler içim,
Haydi ruhum,
Yatağına sığmayan, o azgın ırmak gibi,
Coş da gel!
*
Gecelerim örtülü,
Yapay ışıkların, sahte aydınlığında,
Gündüzüm gürültülü,
Kalabalıkların anlamsız telaşında,
Haydi ruhum,
Yıldızları ürküten, o kara kanatlarla,
Uç ta gel!
*
Dokunuşum nazik,
İncinir diye sakınan, bir korkaklık,
Öfkem saman alevi,
Parlayıp sönen bir acizlik aslında,
Haydi ruhum,
Tek bir pençesiyle, dağı deviren güçle,
Vur da gel!
*
Gözyaşlarım gizli,
Zayıflık sayılan, her damlanın ardında,
Kahkaham sahte,
Nezaket denilen, bir maskenin altında,
Haydi ruhum,
Ne ağlayan, ne gülen o haşin suretle,
Kız da gel!
*
Kalbimin atışı düzenli,
Bir makine gibi, dakik ve sınırlı,
Sınırlarım belli,
Başkalarının çizdiği, bir haritada,
Haydi ruhum,
O haritayı yırtıp atan, sonsuz iştahla,
Ye de gel!
*
Artık vakit tamam,
Bu dar elbise, bedene dar gelir,
Kopar bağlarını,
Kendi vahşi doğana dön şimdi,
Bırak aksın içindeki,
O karşı konulmaz, o saf yaşam güdüsü,
Haydi ruhum,
Başlı başına, bir efsane olarak,
Ol da gel!